په کلي کې یو ښه عادت دادی که پیسې وي، که نه وي تر یو څه وخته ګذاره کېږي. داسې کلک هر څه نه درېږي، لکه د ښار چې سهار پیسې نه وي، ماښام ټول کور دغسې سره ناست وي. په کومه ورځ چې کار وشي، په همغه ورځ کور یو څه وي، کنه کار […]

د دروازې تر مخ ناست وم. هلکان په نهه بجې له ښوونځي را راوان و. و مې پوښتل چې خیرت دی، ولې دومره وختي راغلاست. ویل اغاجانه امتحانونه شروع دي، ګرمي ده، امتحان په اووه بجې لا شروع کوي، چې څنګه خلاص سو، موږ هم ترې راغلو. زه او هلکان لا د دروازې تر مخ […]

د ځدراڼو د څېړیو ورور راولوېد لکه دنګ نښتر د باد په شور راولوېد (لېوال) زما نېکه دې خدای غرق رحمت وګرځوي، له راډیو سره یې جوړه وه، د خبرو پر مهال به د نر زوی نه و چې په کوټه کې دې چا کومه خبره کړې وای. ټول به یو غوږ ناست و، خو […]

له ورور سره مې په کښت اوبه لګولې، میراو۱ د سړک په سر موټرسایکل پایه کړ، ساعت ته یې وکتل زموږ خوا ته راروان سو. راغی په پوله را ته کېناست، ویل نیم ساعت وروسته اوبه، قاسم ته ورکړئ، په تاسې پسې د هغه نوبت دی. ورغلم، ستړې مه شې مې ورسره وکه، میراو کاکا […]

د کابل ښار منډيي د ګڼې ګوڼې مرکز دی، په چالاکۍ به ځان تر باسې. د کور په سودا مې دواړه لاسونه اړ وو. وړې نجلۍ تر لمن ونیولم، مخ مې ورګرځاوه، له ځانه مې ټېله کړه. زه ګرمۍ او په لاسونو کې سودا ستړی کړی وم، دې بیا کېکاږلم، وای خلته واخله ټوله سودا […]