شین اسمان و، په یوه میر پسې ګڼو زاڼو قطار جوړ کړی و، یوه هلک خولۍ ورته پورته که، زاڼو کاروان راوګرځاوه، په بله خوا یې مخه که. ما او خوریی په طاق‌بیري او جېوه کار اخته و، مور مې چای پسې راوړ، زموږ باغ کور ته نږدې و. په پیالو کې مې بوره واچوله، […]

مسلم زما د لېسانس ټولګیوال دی، د جمعې په ورځ مې په حبیب الله ځاځي پارک کې ولید. له کلونو وروسته دیدن خوږ وي، وار له مخه را ته وای بخت مې بېخي تور سپي څټلی دی. ـ ورته وام، خدای دې نه کړي، هر څه په بخت پسې مه تړه، ته دې دا نسکور […]

له هېواده د باندې، په ۱۹۸۴م کال کې زه د تاریخ او ژورنالېزم د فاکولتې د درېم صنف محصل ووم. ټکنده غرمه وه چې د مرکزي لېلیې او طعام خورۍ له لوډسپیکرو څخه غبرګ اعلان وشو: (نن شپه به د کنفرانسونو په لوی تالار کې یوه ستره علمي مباحثه وي) ورپسې یې وویل:(نننی ځانګړی مېلمه، […]

مازیګر ملاصاحب څو دیني لارښوونې وکړې، عذابونه یې بیان کړل؛ ویل د بل حق مه خورئ، د خوار غریب لاسنیوی مه هیروئ، الله(ج) رحمان او رحیم ذات دی، مګر د بنده تر حق نه تیرېږي او عذاب به یې په دواړو دنیاوو کې وینئ. دعا یې وکړه، ووت. تر څنګ مې دوست محمد ناست دی، […]

د روضې کوتل ته چې ورسېدم، د ځمکې مخ سپین و. عسکر د درېدو اشاره وکړه، موټر مې څنګ ته کړ. ښيښه مې ټیټه که، یوازې سترګې یې ښکارېدې. ـ له کومه راغلې، چېرته ځې؟ ـ له غزني ځم کابل ته! ـ تذکره لرې!؟ ـ هو! ـ وبښه، پخیر ولاړ سئ. تر شش‌ګاو سي لېږ […]