صبح که چشم باز کردم، نوری کم‌جان از میان پرده‌های سنگین اتاقم به داخل سرک می‌کشید. این نور، هرچند شکننده، مثل شعاعی از امید در تاریکی می‌درخشید. دقایقی طول کشید تا از فکرهایی که شب گذشته ذهنم را پر کرده بودند، بیرون بیایم. گوشی‌ام را برداشتم و بی‌هدف صفحات مجازی را ورق زدم؛ گویی به […]

گاهی از خود می‌پرسم: آیا باید از شکست‌ها بترسیم یا از شروع‌های ناتمام؟ این پرسش، مانند بادی در ذهنم می‌پیچد و در لحظه‌لحظه‌ی زندگی مرا دنبال می‌کند. شاید در نگاه اول، پاسخ ساده باشد: از شکست‌ها باید ترسید، زیرا آن‌ها دردناک‌اند و گاهی باعث از دست دادن خود ما می‌شوند. اما آیا واقعاً شکست‌ها ترسناک‌ترند؟ […]

در آستانه‌ی روز جهانی زن، نامه‌ای می‌نویسم که نه‌تنها برای زنان، بلکه برای همه‌ی انسان‌هایی است که در جست‌وجوی معنا، عشق و آزادی هستند. زن، این موجود اسرارآمیز و زیبا، نه‌تنها نیمی از پیکره‌ی هستی، بلکه قلب تپنده‌ی زندگی است. زن، همان دریاست که در دلش شور عبور است، همان بارانی است که بر همه […]

من، حمیده احمدی، دختری از سرزمین زیبای افغانستان هستم. سرزمینی با کوه‌های بلند و دریاهای خروشان، سرسبزها و چمن‌زارهایی که بوی خوشی و شادی می‌دهند و صدای چیرچیر پرندگان طنین خوش‌آوای طبیعت را می‌سازند. سرزمینی که با این همه زیبایی، تبدیل به سرزمین محدودیت‌ها، بی‌عدالتی‌ها و نابرابری‌ها شده است. مردمانش خسته، آواره، ناامید، زجر دیده […]

زمستان بود و تصمیم گرفتم برای ادامه‌ی تحصیل به کابل بروم. امنیت در برچی همیشه مساله‌ی جدی بود؛ اما من عزم خود را جزم کرده بودم تا رویاهایم را از دشت برچی در غرب کابل، دنبال کنم. صبح آن روز با صدای ملایم و محبت‌آمیز مادرم بیدار شدم. شوق و هیجان سفر به کابل، قلبم […]