په یوه کوچني کلي کې، چې غرونو پوښلی و، د یاسر په نامه یو هلک ژوند کاوه چې تل یې د آسمان ستورو ته کتل او له ځانه سره یې ویل:”ایا کېدای شي چې زه هم د ستورو ترمنځ سفر وکړم؟” یاسر د کلي تر ټولو زیات متجسسه ماشوم و. هغه به تل د یوې […]

کله چې سهار له مسجده راغلم، مور لا نیمه ډوډۍ نه وه پخه کړې، په سترخوان څو پاستې پراته و. وړې لورکۍ ترموز او پیاله په تکلیف رانږدې کړل. له ناشتې وروسته مې بېل راوخیست، باغ ته روان سوم. له کوره چې ښه لیري ولاړم، د باغ تر څنګ شپانه په کرونده کې ګڼ پسونه […]

تور زموږ کلیوال دی، اصلي نوم یې پیروزخان دی، په کلي کې په تور مشهور دی. دا نوم له کوچنیوالي ورباندې اېښودل شوی، کمو خلکو ته یې خپل اصلي نوم معلوم دی. زه د کابل سروبي ته په چکر تللی وم، زموږ کلیوال شفیق الله زنګ را ته وکړ؛ ویل د پیروزخان کاکا مېرمن ناروغه […]

داروخان لوړ قد لري، ږیرې ته سور رنګ ورکوي، کله خولۍ یا پکول پرسروي او کله بیا لنګوټه تړي. په اس سپرېږي، په موټر کې ګرځي، سندرې په لوړ اواز اوري، د میلو او بانډارونه داسې پول شوقي دی. څلور ځوانان زامن لري، لوڼي یې پېغلې دي. دی د کلي ملکي کوي، په منطقه کې […]

د لېسانس دورې ټولګیوال مې ضمیر په ټولګي کې تر ټولو ارام او بې جنجاله محصل و. په ډېر تکلیف به یې له چا سره خبرې کولې، همیشه به ستړی ښکارېدی. یوه ورځ مې وپوښت ضمیره، ناارامه او ستړی یې، خیرت خو به وي! ـ ناصري ګله، له ستړیا مې نفس وخوت، ورور مې تازه […]