مور زنګ را ته کړی و، چې ګولۍ درسره راوړه، هیرې دې نه شي. سږ پنځم کال دی چې زما پلار مړ شوی، دا هم د اعصابو په ګولیو روږدې شوې، له ګولۍ پرته ورباندې خوب حرام دی. دوه کاله یې یو رکم ګولۍ خوړلې، خو دا درې کاله تر هغو قوي ګولۍ خوري. درملتون […]

مازیګر چې لا د لمر سترګه ولاړه وي، زه او د شنو چایو ترموز سره ملګري کېږو، کله په باغ کې د څالې پر بام کېنم، کله د کلي فوټبال ته ناست یم، کله نږدې غره ته ولاړسم، د غره له لمنې د خړو کورونو ننداره کوم. کله د مانده په پستو شګو کې پښې […]

سرمعلیم صاحب ځوان و، خو چې موږ فارغېدو، د ده په توره ږېره کې ګڼ سپین ویښتان راپیدا سوي وو. په دې دومره وخت کې موږ نه د ده خندا ولیده، نه نرمه خبره. ټول پوهېدو چې دا هر څه د ښوونځي د نظم او کنټرول لپاره کوي. زه په اووم ټولګي کې وم. یوه […]

حیات الله ستومانه بالښته ته ډډه ووهله، د اوبو پیاله یې په غاړه واړوله. ـ مورې نه پاتېږم، دوکاندار بېخي پازاب کړی یم، پیسې غواړي. دا وار خو یې د څو ورځو اوړه په پور راکړل، که خلاص شو، بیا چې په ټول کلي وګرځم هم نه یې راکوي. یوه جمعه کېږي، د ولسوالي بازار […]

د شعر او نثر لوی توپیر دا دی چې نثر ناموزونې خبرې دي او شعر موزون کلام دی، خو د شعر موزونوالی هم تر ډېره د هغه په داخل پورې نه په خارج پورې تړلی دی، یعنې په شعر کې لومړی دې ته نه کتل کېږي چې څه یې ویلي دي بلکې دې ته کتل […]