شش سال پیش وقتی هر صبح با شوق و امید کیف مکتبم را بر شانه می‌گرفتم و به سوی صنف می‌رفتم، هیچ‌گاه تصور نمی‌کردم روزی برسد که دروازه‌های مکتب به رویم بسته شود. آن روزها برایم ساده اما زیباترین روزهای زندگی بود. با هر کتابی که باز می‌کردم، با هر درسی که می‌خواندم و با […]

در جهانی که گاهی صدای دختران آرام‌تر از آنچه باید شنیده می‌شود، من تصمیم گرفتم صدایم را با واژه‌ها بلند کنم. من عاشق نوشتن هستم، نه فقط برای ساختن جمله‌ها، بلکه برای زنده نگه‌داشتن حقیقتی که درونم جریان دارد. نوشتن برای من یک انتخاب ساده نیست، یک نیاز برای نفس کشیدن، برای دوام آوردن، برای […]

از افغانستان فقط تصویرهای محوی در ذهنم مانده است. فقط جاده‌ای طولانی، دست‌های گرم مادرم و نگاه آرام پدرم که پر از امید را به یاد دارم. دو ساله بودم که خانواده‌ام تصمیم گرفتند برای آینده‌ی بهتر، آموزش بهتر و فرصت‌های بیشتر، به ایران مهاجرت کنند. آن زمان هنوز دوران جمهوریت بود و ترسی وجود […]

سن هفده‌سالگی‌ام خیلی چیزها را به من آموخت که من قبلاً نمی‌دانستم. بعضی از چیزهای ساده ولی عمیق و باارزش ولی ساده را فهمیدم. حالا که فکر می‌کنم، چه چیزهای ساده‌ای که من به راحتی از آن‌ها عبور می‌کردم عمیق بودند و چه چیزهای باارزش دیگر، آن‌قدر هم پیچیده نبودند. همیشه وقتی به یک درجه‌ی […]

امروز من به عنوان زنی زندگی می‌کنم که رویاهایش با خاک یکسان شده‌اند. رویا‌‌هایی که شب‌ها و روز‌ها بی‌وقفه برای‌شان تلاش کردم تا به آن‌ها برسم؛ اما این‌طور نشد. منی که با هزاران رویا، امید و هدف زندگی می‌کردم، حال تمامی آن رویاها، آرمان‌ها و آرزوها را از دور با چشمانی پر از اشک و […]