در سرزمین من، در افغانستان، جایی‌که هر روز زندگی برای دختران و زنان به مبارزه‌ی نابرابر تبدیل شده‌است، من، دختری از همین وطن، با قلبی مملو از امید و آرزوهای بزرگ، زندگی می‌کنم. از کودکی آموخته‌ام که رویاهایم را بزرگ‌تر از مشکلاتم ببینم، هرقدر که شرایط سخت باشد، نور امید را در دل روشن نگه‌دارم. […]

از پنجره‌ی اتاقم بیرون را نگاه می‌کردم. برف‌ها آرام و بی‌صدا از آسمان به زمین می‌نشستند. دنیا در سکوت فرو رفته بود و زمین با لایه‌ی سفید پوشیده شده بود. دلم در این سکوت، زیر سایه‌ی ناامیدی می‌لرزید. انگار هر دانه برف، حرفی ناتمام و سوالی کهنه را در ذهنم زنده می‌کرد: چرا دختر بودن […]

با قدم‌های آهسته به سوی کلاس نقاشی می‌رفتم. در راه، دخترانی ناراحت به نظر می‌رسیدند، هرکدام کتاب در دست داشتند و آرام اشک می‌ریختند. با خودم فکر می‌کردم چه اتفاقی افتاده است. وقتی به کلاس نقاشی رسیدم، بهترین دوستم زهرا را دیدم. سرش را روی میز گذاشته بود و نقاشی نمی‌کرد. وقتی به او نگاه […]

سال اول حکومت طالبان بود. من در یکی از مراکز آموزشی برای آموختن زبان انگلیسی می‌رفتم. روزها یکی پس از دیگری می‌گذشت و روز به روز محدودیت‌ها بر ما بیشتر می‌شد و ما نگران‌تر می‌شدیم. استادان هر روز به ما می‌گفتند که حجاب خود را رعایت کنیم. دیگر از این جمله خسته شده بودم؛ ولی […]

هیچ‌وقت نباید انسان‌ها را از روی چهره و ظاهرشان قضاوت کنیم. شاید آن‌قدر بار سنگینی روی دوش‌شان باشد که تصور کردن آن برای ما سخت است؛ اما با این همه مشکلات، روی پا ایستاده‌اند. شاید زمین خوردند ولی تسلیم نشدند. محکم‌تر و قوی‌تر از قبل به راه‌شان ادامه دادند. شب گذشته برای انجام دادن کارخانگی […]