سال‌های ۱۳۶۷ و ۱۳۶۸، وقتی حدود هفده – هجده سال سن داشتم، دو و نیم ماه زمستان که از درس در مکتب شهید نظامی قیاغ و مکتب شهدای سراب در ولایت غزنی، فارغ می‌شدم، نزد استادم، سید عباس حکیمی، درس‌های دینی می‌خواندم. در زمستان اول، صرف و نحو زبان عربی را از «ضرب ضربا ضربوا…» […]

وقتی تمرین‌های امپاورمنت به مبحث «رویا» (Dream)، «عرصه‌ی رشد» (Growing Edge) و «باورهای محدودکننده» (Limiting Beliefs) رسید، تحرک جالبی در میان اشتراک‌کنندگان برنامه خلق شده بود. هر روز در مورد اینکه مفهوم «Vision » و «Outlook» و «Perspective» در زبان انگلیسی با معادل‌های فارسی «نگاه» و «چشم‌انداز» و «دیدگاه» و «دورنما» چه تفاوت دارند، بحث […]

اشاره: این هم تکه‌ای دیگر از یادداشت‌های «معلم فراری» است. این تکه را از روز چهاردهم اگست گرفته‌ام. اسم دانش‌آموز و یکی دو اسم دیگر را به دلیل ملاحظات امنیتی تغییر داده‌ام. این یادداشت‌ها لحظات نفس‌گیری را بازتاب می‌دهند و در خاطره‌ام زنده می‌کنند. این لحظه‌ها گذشت؛ اما گذر همین لحظه‌ها، جمع کثیری از هم‌نسلان […]

سال ۲۰۰۷ در سفری که به لندن داشتم، فرصتی پیش آمد تا به رهنمایی آقای اسدالله شفایی، با محمود کیانوش دیدار کنم. پیشنهاد این دیدار از آقای شفایی بود. در کوچه‌های لندن، آدم‌های زیادی‌اند که از چهارگوشه‌ی دنیا گرد آمده‌اند. از هر تیپ و قماشی می‌شود در لندن کسی را پیدا کرد. اما در این […]

این قصه را یک بار برای آقای محسن زردادی نوشتم. او هنوز هم از خاطره‌های دوران حزب دموکراتیک خلق با نوستالژی یاد می‌کند. آدم شاعرمشربی است که گاهی شعرهای هزارگی هم می‌نویسد. از مجاهدین دلی پرخون دارد و از ملا و حزب وحدت و اسلام هیچ سخنی نمی‌گوید مگر اینکه قطره‌ای از یک نفرت تلخ […]