نمی‌دانم چرا، اما وقتی صبح از خواب بیدار شدم، تمام بدنم درد داشت. احساس ناامیدی عجیبی داشتم. بیرون از خانه رفتم. آن زمان در یکی از ولایات دورافتاده زندگی می‌کردم و صدای شلیک‌های مسلسل لحظه‌ای قطع نمی‌شد و ما تقریبا با آن وضعیت خو گرفته بودیم. تصمیم گرفتم از خانه فرار کنم تا جایی امن‌تر […]

امشب، کبوترانی خیالی را با بال‌هایی رنگین‌کمانی و رویایی به تصویر می‌کشم، کبوترانی که در گرد و غبارِ ناامیدی، به خاکستر تبدیل شده بودند. گویا گورستانی از آرزوهای بر باد رفته را در بال‌های‌شان حمل می‌کنند. هر بار که به دروازه‌های بسته‌ی دانش می‌نگرم، قفل‌های سنگینی، چون شب، بر آن‌ها آویخته است و قلبم را […]

آفتاب پشت ابرهای زمستانی پنهان شده بود. ابرها همراه با بادهای زمستانی، رقص رقصان، نوای هوای سرد ولی دل‌نشین را می‌نواختند. امسال در زمستان، سکینه، خواهر کوچکم، با شور و شوق کودکانه‌ و کمی لجبازی، اصرار داشت که شامل صنف آمادگی در مکتب شود. پدرم با این خواسته‌اش مخالفت نداشت؛ اما به‌دلیل سردی هوا و […]

در جهانی که خورشید عدالت بر همه می‌تابد، چرا سایه‌ی نابرابری بر دوش ما دختران افغانستان سنگینی می‌کند؟ چرا حق آموزش، این چراغ روشنی‌بخش آینده، از ما دریغ می‌شود؟ صدای ما برای آموزش بود؛ اما «عوروت» خوانده شد. صدای دخترانی که در آرزوی دانایی، در پی حقی هستند که به زور از چنگ‌شان ربوده شده […]

صبح، زودتر از همیشه بیدار شدم، انگار که روزی خاص در پیش باشد. هوا هنوز گرگ‌ومیش بود، سکوتی لطیف فضا را پر کرده بود و تنها صدای تیک‌تاک ساعت در گوشه‌ی اتاق شنیده می‌شد. نگاهی به ساعت انداختم. هنوز خورشید کاملاً طلوع نکرده بود؛ اما چیزی درونم، چیزی نامرئی، مرا از خواب بیدار کرده بود. […]