رنگ تاریک شب، تمام فضا را در بر گرفته است. ستارگان، در قلب بزرگ آسمان تاریک جا خوش کرده‌اند و با درخشش‌شان، زیبایی آسمان را دوچندان کرده‌اند. مهتاب نیز قشنگ‌تر و بزرگ‌تر از شب‌های دیگر شده است؛ گویا می‌توانم بنویسم: «امشب، ماه شب چهارده شده است»؛ همان‌قدر زیبا، همان‌قدر درخشان، که با روشنایی‌اش، نور امید […]

افغانستان کشوری‌ست به زیبایی لعل و لاجورد، به دل‌ربایی چشمان سبز پسر چشم‌آهو و به لطافت دختران کوزه‌به‌دوش. به خوش‌عطری نان تازه‌ی تنوری. این سرزمین، همواره در دل تاریخ و فرهنگ، غنی و پُربار بوده است؛ چنان‌که در دل هر باشنده‌ی این خاک و این سرزمین، چه مرد و چه زن، شعله‌ای از امید و […]

امروز، پس از چهار سال دوری از مکتب، دوباره ایستاده‌ام در جایی که صدای زنگ مکتب دیگر برایم غریبه شده بود. چهار سال بود که آن صدای آشنا و دلنشین را نشنیده بودم؛ اما امروز، صدای تشویق ده‌ها نفر را با گوش‌هایم شنیدم و با چشمانم دیدم. آنان، امید را با تمام وجودشان به من […]

با آمدن نوروز و بهار نو، همه‌جا بوی تازگی، طراوت و شادمانی می‌گیرد، به‌جز قلب دختران در افغانستان؛ قلب دخترانی که با آمدن هر نوروز، زخم‌های دلش تازه می‌شود. گویی باز هم خنجر محرومیت و ستم، روح و روانش را نشانه می‌گیرد. این چهارمین سالی است که دیگر شور و اشتیاق سابق را ندارد. چهارمین […]

نمی‌دانم چه چیزی بنویسم؛ «انا لله و انا الیه راجعون» یا «تبریک». فقط می‌توانم قصه‌ی خودم و خانواده‌ام را برای جنگل تعریف کنم، برای پرنده‌هایی که آن را با خود به آسمان ببرند و هرگز به زمین بازنگردانند، یا برای ماهی‌هایی که غم‌ها را در زیر آب شست‌وشو دهند، یا برای حیواناتی که تند می‌دوند […]