ای زن، ای امیدِ عشق و آزادی در آستانه‌ی روز جهانی زن، نامه‌ای می‌نویسم که نه‌تنها برای زنان، بلکه برای همه‌ی انسان‌هایی… مارس 2, 2026 126
سلام 2025؛ سال تلاش و امید من، حمیده احمدی، دختری از سرزمین زیبای افغانستان هستم. سرزمینی با کوه‌های بلند و دریاهای… مارس 2, 2026 136
اولین سفرم به کابل؛ روایتی از امید و چالش زمستان بود و تصمیم گرفتم برای ادامه‌ی تحصیل به کابل بروم. امنیت در برچی همیشه… مارس 2, 2026 83
اولین رهبرم: بابه مزاری بابه مزاری، نخستین رهبری سیاسی در جامعه‌ی سنتی افغانستان بود که از حقوق زنان دفاع… مارس 2, 2026 104
زن؛ خورشیدی در تاریکی‌های بی‌پایان زن همان خاک حاصل‌خیزی است که از ریشه‌های شکسته، درخت امید می‌رویاند. زن همان رویای… مارس 2, 2026 69
انفجار در سکوت؛ روزی که راضیه را از دست دادیم روز جمعه بود و طبق برنامه باید امتحان آزمایشی کانکور را سپری می‌کردم. تنها یک… مارس 2, 2026 82
«یک رویا دارم؛ یک رویای انسانی» آنچه در انسان مهم است، نه ثروت، نه قدرت و نه ظاهرش، بلکه انسانیت اوست.… مارس 2, 2026 100
«انسانیت» در پیچ‌وخم کوچه‌ها واژه عجیبی است، مگر نه؟ منظورم «انسانیت» است. مفهومی که روزگاری در دل‌ها جاری بود؛… مارس 2, 2026 70
انار خونینِ من آرام و پیوسته، چیزی در سمت چپ بدنم می‌جنبد. گاهی از ترس، گاهی از هیجان… مارس 2, 2026 154
آن روز، دشوارترین روز زندگی‌ام بود نمی‌دانم چرا، اما وقتی صبح از خواب بیدار شدم، تمام بدنم درد داشت. احساس ناامیدی… مارس 2, 2026 117
امیدی برای شروع دیگر امشب، کبوترانی خیالی را با بال‌هایی رنگین‌کمانی و رویایی به تصویر می‌کشم، کبوترانی که در… مارس 2, 2026 69
در دل روزهای سرد؛ امیدها و دلتنگی‌های یک کودک آفتاب پشت ابرهای زمستانی پنهان شده بود. ابرها همراه با بادهای زمستانی، رقص رقصان، نوای… مارس 2, 2026 98
