با گذشت یک سال، هنوز از عاقله خبری نیست آفتاب امروز هم با مهربانی طلوع کرد و همه جا را روشن و گرم ساخت.… مارس 2, 2026 68
با قلم، خاطراتم را رنگ میکنم گاهی به این فکر میکنم که چرا همیشه قلم را به دست میگیرم. شاید به… مارس 2, 2026 90
با دست چپ، راست مینویسم به ساعت دستیام نگاهی انداختم. همیشه ساعتم را در دست راست میبندم تا وقتی با… مارس 2, 2026 61
حتا با بالهای شکسته، پرواز خواهیم کرد با خانوادهام تصمیم گرفتیم برای تفریح به تپهای برویم. باد میوزید، آب زلالی در جویبار… مارس 2, 2026 116
با باسواد شدن مادران خود، امید تازه گرفتم ما نزدیک به پنج ماه است که کلاس سواد حیاتی برای مادران را شروع کردهایم.… مارس 2, 2026 81
این گل خسته، زندگیِ دوباره میخواهد در یک صبح زیبای بهاری، نسیم ملایمی برگهای درختان را به نرمی به حرکت درمیآورد… مارس 2, 2026 58
این تاریکی ابدی نیست؛ ما شعلههای امیدیم صبح که چشم باز کردم، نوری کمجان از میان پردههای سنگین اتاقم به داخل سرک… مارس 2, 2026 49
شکستها یا شروعهای ناتمام؛ از کدام بترسیم؟ گاهی از خود میپرسم: آیا باید از شکستها بترسیم یا از شروعهای ناتمام؟ این پرسش،… مارس 2, 2026 89
ای زن، ای امیدِ عشق و آزادی در آستانهی روز جهانی زن، نامهای مینویسم که نهتنها برای زنان، بلکه برای همهی انسانهایی… مارس 2, 2026 84
سلام 2025؛ سال تلاش و امید من، حمیده احمدی، دختری از سرزمین زیبای افغانستان هستم. سرزمینی با کوههای بلند و دریاهای… مارس 2, 2026 120
اولین سفرم به کابل؛ روایتی از امید و چالش زمستان بود و تصمیم گرفتم برای ادامهی تحصیل به کابل بروم. امنیت در برچی همیشه… مارس 2, 2026 68
اولین رهبرم: بابه مزاری بابه مزاری، نخستین رهبری سیاسی در جامعهی سنتی افغانستان بود که از حقوق زنان دفاع… مارس 2, 2026 88
