در سکوت شب، در یکی از کوچه‌های کابل قدم می‌زنم؛ همه‌جا را آرامش خاصی فرا گرفته است و ماه زیباتر از همیشه می‌درخشد. از کنار بعضی از خانه‌ها که رد می‌شوم، بوی غذاهای متفاوت را حس می‌کنم. باران هم که چه زیبا سایه‌اش را به پای‌ ما می‌ریزد! بعد از مدت طولانی، امشب باران می‌بارد و من خیلی خوشحالم که از این هوای دل‌نشین لذت می‌برم. می‌دانم که هوا تاریک شده است و باید سریع‌تر بروم؛ اما صدایی در درونم می‌گوید: «تو که مدت‌ها به امید چنین روزی بودی، روزی که باران ببارد و تو زیر آن در آرامش و سکوت قدم بزنی.» قدم‌هایم را کوچک‌تر از قبل برمی‌دارم و نفسی عمیق می‌کشم.

با نفس کشیدن، انگار همه‌ی هوای تازه در وجودم جریان پیدا می‌کند؛ بوی خاک نم‌دار به مشامم می‌آید و برای لحظه‌ای چشمانم را می‌بندم. دوباره به قدم زدن ادامه می‌دهم و فکرم مشغول می‌شود؛ به اتفاقات روز فکر می‌کنم، اینکه چه حسی داشتم و چطور گذشت. امروزم هم مانند روزهای دیگرم گذشت؛ اما با یک فرق کوچک. حوالی بعدازظهر، زمانی که مصروف انجام دادن کارهایم بودم، سوالی به ذهنم آمد: «اگر من همیشه به یک خط روان باشم و هدف خاصی نداشته باشم، زندگی‌ام چگونه خواهد بود؟»

رسیدن‌ها و نرسیدن‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌ها، ترس از اشتباه و همه‌ی این احساسات، باعث زنده‌بودن روحم می‌شود. به نظر من، هر انسانی باید کاری برای انجام دادن داشته باشد تا هرگز سردرگم نباشد و برای آن تلاش کند… در همین فکرها بودم که دیدم جلوی دروازه هستم. دروازه را به ‌آرامی باز کردم و وارد حیاط خانه شدم. مثل همیشه سلامی به اطرافیانم دادم و به سوی اتاق خودم رفتم. صدای باران بلندتر شده بود و سکوتِ اتاق خیلی دل‌نواز بود. با خودم گفتم: «بنویسم یا کتاب بخوانم؟» کتاب‌خواندن را انتخاب کردم و کتاب «حکایت دولت و فرزانگی» را باز کردم.

به‌آرامی صفحات کتاب را ورق زدم تا اینکه صفحه‌ی ۸۹ را باز کردم. مشغول خواندن آن شدم که به جمله‌ای برخورد کردم. نوشته بود: «امیل کوئه، یکی از پزشکان معروف، همیشه این جمله را برای بهبود حال مریضانش استفاده می‌کرد: “هر روز زندگی‌ام، از هر جهت، بهتر و بهتر می‌شود.” به آن‌ها می‌گفت که حداقل این جمله را روزی پنجاه‌بار با خود تکرار کنند.»

این جمله‌ای است که باید هر روز تکرار کنیم تا به آن واقعیت دست یابیم. قلمم را برداشتم و دفترچه‌ام را که در کنار کتاب بود، باز کردم. قلم به‌ آرامی روی صفحه‌ی سفید دفترچه‌ام حرکت می‌کرد و آن جمله را می‌نوشت. دوباره به خواندن ادامه دادم که این‌بار با سوال متفاوت‌تری روبه‌رو شدم؛ سوالی که دولتمندِ آنی از جوان پرسید: «اگر قرار بود فردا آخرین لحظات زندگی‌ات باشد، با آن چه کار می‌کردی؟»

لحظه‌ای سکوت کردم و با خودم اندیشیدم که اگر فردا آخرین روز زندگی من می‌بود، آیا با نفرت پیش می‌رفتم؟ آیا با خستگی و کلافگی به کارم ادامه می‌دادم؟ البته که خیر! من همه‌ی تلاشم را می‌کردم که از لحظه‌لحظه‌ی آن به خوبی استفاده کنم.

صدای ورق زدن کتاب با صدای شرشر باران آمیخته بود و طنین دل‌نشینی در سکوت شب جریان داشت. کتاب را بستم و به خودم گفتم: «حالا باید به تمام سوالاتی که نیاز هست پاسخ بدهم تا با علاقه‌ی بیشتر برای رسیدن به رویاهایم تلاش کنم.» هر بار که به اهداف و رویاهای خود فکر می‌کردم، تکه‌های کتاب «حکایت دولت و فرزانگی» به ذهنم می‌آمد. در جایی، جوان گفت: «اگر جوانان می‌دانستند و پیران می‌توانستند!» جمله‌ی کوتاه، اما خیلی عمیقی بود. هنوز خیلی چیزهاست که من نمی‌دانم و باید بیشتر تلاش کنم. مدتی در افکارم غرق بودم و هدف‌هایم را با خطوط روشن برای خودم مشخص کردم. با اراده‌ای محکم‌تر گفتم: «من می‌توانم و هرگز متوقف نمی‌شوم، و برای این توانستن، نیاز هست بیشتر بدانم.»