تا آخر عمرم از ۱۴۰۴ متنفر می‌باشم. غمگین‌ترین نسخه‌ای از خودم را دیدم. حس می‌کنم در این سال پیر شدم. اول سال با انتظار زنگ مکتب شروع شد و بعد در انتظار این بودم که اجازه بدهند ما دختران بتوانیم مکتب برویم. این انتظار مرا پیر کرد و در غمی فرو برد که اگر درهای […]

زندگی بر اساس معنا شکل می‌گیرد. زندگی، دوست‌داشتن، محبت، آرامش و در کنارش کمی ناراحتی است. هر دوی این‌ها معنای زندگی را کامل می‌کند. سال‌ها و همین‌طور روزها می‌گذرد، مثل آب روان؛ اما این سال برایم دیرتر از دیگر سال‌ها گذشت و همین، زیبایی‌اش را چند برابر می‌کرد. منی که مثل دیگر دختران افغانستان از […]

کاری که طالبان با مردم و به‌ویژه زنان و دختران افغانستان انجام داده و آنان را از تمام حق‌های انسانی و ابتدایی‌شان محروم کرده‌اند، یک شرم تاریخی است؛ نه‌تنها برای این گروه، بلکه برای جهانی که یا فقط نظاره‌گر این وضعیت بوده یا گاهی تنها به مخالفت‌ها و اعلامیه‌های رسانه‌ای بسنده کرده است. این شرم، […]

این یک سال را با تمام فراز و نشیب‌هایش نه فقط گذراندم، بلکه زندگی کردم. روزهایی بود که لبخند زدم، بی‌دلیل و از ته دل و شب‌هایی که اشک‌هایم بی‌صدا جاری شد. گاهی رها کردم تا سبک‌تر شوم، گاهی شکست را پذیرفتم تا دوباره از نو بسازم. گاهی ادامه دادم با تمام خستگی‌ها، گاهی فراموش […]