در 18 ثور 1400، روزی که تعداد زیادی از دختران، با تمام آرزوهای‌شان، در مکتب سیدالشهدا در غرب کابل دفن شدند. دخترانی که می‌توانستند گوشه‌ای از این کشور را آباد کنند و آن را به‌سوی علم و روشنایی سوق دهند. شاید چهار سال از آن واقعه‌ی جان‌سوز گذشته باشد؛ اما تلخی نبودن آن‌ها هنوز در […]

زندگی، دردی به من بخشید که مرا از آزادی، زندگی و حق خودم محروم کرد. آرزویی که رویایش را داشتم، نه خودش را؛ اما حسرتش دردم را هر لحظه بیشتر و بیشتر می‌کرد. گاهی در ذهن خود به این فکر می‌کنم: کاش من پسر بودم، به جای آنکه همیشه در سایه‌ی نادیده‌گیری و تحقیر زندگی […]

این سوالی است که هر لحظه در ذهنم نقش می‌بندد. حتی شب‌ها، وقتی چشمانم را می‌بندم، به طور ناخودآگاه این سوال در ذهنم می‌غلطد: «چگونه می‌توانم کشورم را آباد کنم؟» گاهی آن‌قدر در این اندیشه غرق می‌شوم که سرم از شدت تفکر درد می‌کند. در برخی لحظات تصمیم می‌گیرم که باید معلم شوم، تا از […]

چشمانش… گویی از دل افسانه‌های کهن، از داستان‌هایی که مادرکلان‌ها زیر نور کم‌سوی چراغ روغنی زمزمه می‌کردند، بیرون آمده بودند. همان افسانه‌هایی که میان واقعیت و خیال سرگردان بودند، افسانه‌هایی که آدم‌های زیاد واقعی، آن‌هایی که از دنیای رویاها فاصله گرفته بودند، با تمسخر آن‌ها را «توهم» می‌نامیدند. اما این دو چشم، آیا حقیقتاً افسانه […]

زندگی در جامعه‌ای که هر حرکت و قدمی از سوی دختران با نگاه‌های تند و انتقادهای شدید مواجه می‌شود، آسان نیست. در افغانستان، جایی که بسیاری از مردم به باورهای سنتی و محافظه‌کارانه پایبندند، انجام کارهای ساده‌ای مثل دوچرخه‌سواری برای دختران به موضوعی جدی و بحث‌برانگیز تبدیل می‌شود. این داستان من است؛ داستانی از زمانی […]