این تاریکی ابدی نیست؛ ما شعلههای امیدیم صبح که چشم باز کردم، نوری کمجان از میان پردههای سنگین اتاقم به داخل سرک… مارس 2, 2026 41
شکستها یا شروعهای ناتمام؛ از کدام بترسیم؟ گاهی از خود میپرسم: آیا باید از شکستها بترسیم یا از شروعهای ناتمام؟ این پرسش،… مارس 2, 2026 75
ای زن، ای امیدِ عشق و آزادی در آستانهی روز جهانی زن، نامهای مینویسم که نهتنها برای زنان، بلکه برای همهی انسانهایی… مارس 2, 2026 66
سلام 2025؛ سال تلاش و امید من، حمیده احمدی، دختری از سرزمین زیبای افغانستان هستم. سرزمینی با کوههای بلند و دریاهای… مارس 2, 2026 114
اولین سفرم به کابل؛ روایتی از امید و چالش زمستان بود و تصمیم گرفتم برای ادامهی تحصیل به کابل بروم. امنیت در برچی همیشه… مارس 2, 2026 55
اولین رهبرم: بابه مزاری بابه مزاری، نخستین رهبری سیاسی در جامعهی سنتی افغانستان بود که از حقوق زنان دفاع… مارس 2, 2026 77
زن؛ خورشیدی در تاریکیهای بیپایان زن همان خاک حاصلخیزی است که از ریشههای شکسته، درخت امید میرویاند. زن همان رویای… مارس 2, 2026 44
انفجار در سکوت؛ روزی که راضیه را از دست دادیم روز جمعه بود و طبق برنامه باید امتحان آزمایشی کانکور را سپری میکردم. تنها یک… مارس 2, 2026 57
«یک رویا دارم؛ یک رویای انسانی» آنچه در انسان مهم است، نه ثروت، نه قدرت و نه ظاهرش، بلکه انسانیت اوست.… مارس 2, 2026 53
«انسانیت» در پیچوخم کوچهها واژه عجیبی است، مگر نه؟ منظورم «انسانیت» است. مفهومی که روزگاری در دلها جاری بود؛… مارس 2, 2026 51
انار خونینِ من آرام و پیوسته، چیزی در سمت چپ بدنم میجنبد. گاهی از ترس، گاهی از هیجان… مارس 2, 2026 74
آن روز، دشوارترین روز زندگیام بود نمیدانم چرا، اما وقتی صبح از خواب بیدار شدم، تمام بدنم درد داشت. احساس ناامیدی… مارس 2, 2026 83
