از درد تا امید؛ مسیر دخترانهی من من مریم امیری، شانزده ساله از یک خانوادهی متوسط هستم. در صنف نهم مکتب بودم… مارس 14, 2026 112
تاریکی شب، فروزندهی نور بر افکارم ثانیههای گرد ساعت، که بر دیوار میچرخند، برای من به تسبیحی تبدیل شدهاند. هر حرکت… مارس 14, 2026 112
میترسم دخترانم هم مثل من شوند با امسال سیوپنج سال تمام است که قالین بافتهام. از سال ۱۳۷۰ که یازدهساله بودم… اکتبر 28, 2026 112
سکوت؛ تنها همراهی که با خود دارم…! سکوت رازآلود همهجا را فرا گرفته بود. تنها صدایی که سکوت را میشکست، تیکتاک ساعت… مارس 14, 2026 112
آخرین سنگر لبخند تغییر برای من، دختری که دیوارهای خانهاش هر روز به هم نزدیکتر میشوند، شبیه عبور… می 18, 2026 111
این تاریکی ابدی نیست؛ ما شعلههای امیدیم صبح که چشم باز کردم، نوری کمجان از میان پردههای سنگین اتاقم به داخل سرک… مارس 2, 2026 111
قصههای نا تمام در دنیای خاموش با من ای آسمان گریه کن گل و لاله و ارغوان گریه کن صبحی بود… مارس 16, 2026 111
زمان در قابِ زندگی از زمان حرف میزنم؛ مدبر قدرتمند، ماهر، خستگیناپذیر و غیرقابلتوقف. از خلقت جهان تا اکنون… مارس 12, 2026 111
محرم امسال و شرایط دشوار مهاجران افغان نه پناه، نه وطن و نه امید؛ فقط چمدانهایی که دیگر هیچجا خانهیشان نیست و… مارس 16, 2026 111
همه تغییر کردند، جز او…! هوا روز به روز سردتر میشود، مردم لباسهای گرمترشان را به تن میکنند، درختان رنگ… مارس 16, 2026 111
آستانهی پرواز در شهرم، شهر کابل. جایی که اسماش شهر؛ اما با خصوصیتهای متفاوت از شهرهای لوکس… مارس 1, 2026 111
واقعیتی به میل خودت بیافرین آرزوهای بلندی داشت. خیالبافیهایش دربارهی آینده بیشمار بود و همچنان ارادهی محکم داشت. او در… مارس 16, 2026 111