خورشید هنوز کامل از پشت کوه‌ها بالا نیامده بود که صدای جاروی همسایه از کوچه بلند شد. برچی آرام‌آرام بیدار می‌شد؛ با صدای موترهایی که از روی سرک تیر می‌شدند، صدای دست‌فروش‌هایی که بساط روزانه‌ی‌شان را آماده می‌کردند و دخترانی که با کیف‌های‌شان از کنار دیوارهای بلند خانه‌ها می‌گذشتند.

من کنار پنجره ایستاده بودم و به کوچه نگاه می‌کردم. هوا سرد نبود، اما دلم سنگین بود. شب قبل تا دیر وقت به آینده فکر کرده بودم؛ به چیزهایی که می‌خواستم و هنوز نداشتم، به راه‌هایی که بسته شده بودند و به آدم‌هایی که یکی‌یکی از زندگی‌ام دور شده بودند. گاهی آدم آن‌قدر به عقب‌ماندن فکر می‌کند که فراموش می‌کند هنوز در مسیر است.

روی صندلی نشستم و کتابچه را باز کردم. چند صفحه‌ی سفید روبه‌روی من بود. مدت‌ها بود می‌خواستم بنویسم، درس بخوانم و کاری برای آینده‌ام انجام بدهم، اما هر بار خستگی، ترس یا حرف مردم دستم را نگه می‌داشت. با خودم گفتم: «بلند شو! نه چون همه‌چیز خوب شده بود، نه چون راه آسان شده بود؛ فقط چون اگر قرار بود زندگی‌ام تغییر کند، باید از همین جایی شروع می‌شد که ایستاده بودم.»

لباسم را پوشیدم و از خانه بیرون شدم. کوچه‌های برچی مثل همیشه پر از داستان بودند؛ پیرمردی جلوی دکان نشسته بود، کودکی با توپ کوچکش می‌دوید و زنی از پشت دروازه، خریدهایش را به خانه می‌برد. زندگی در این کوچه‌ها همیشه با تمام سختی‌هایش ادامه داشت؛ انگار مردم یاد گرفته بودند حتی وقتی روزگار چیزی برای خندیدن باقی نمی‌گذارد، باز برای فردا جایی در دل‌شان نگه دارند.

در راه، یاد حرف یکی از عزیزانم افتادم: «خودت را به هیچ‌کس گره نزن!» آن روز معنی این جمله را کامل نفهمیده بودم، اما حالا می‌دانستم آدم اگر تمام آرامشش را به حضور یک نفر وابسته کند، با رفتن او انگار بخشی از خودش را هم گم می‌کند. من آدم‌هایی را از دست داده بودم؛ بعضی‌ها خودشان رفته بودند، بعضی‌ها را من مجبور شده بودم از زندگی‌ام دور کنم. نه از روی بی‌مهری؛ گاهی آدم برای نجات آرامشش باید از بعضی صداها فاصله بگیرد. فهمیده بودم هر کسی که وارد زندگی ‌ما می‌شود، قرار نیست تا آخر راه کنار ما بماند؛ بعضی‌ها همراه‌اند، بعضی‌ها درس‌اند و بعضی‌ها فقط خاطره.

در مسیر کورس، دختری را دیدم که لبخند می‌زد. شاید نمی‌دانست پشت آن لبخند چیست؛ شاید خودش هم مثل من شب‌هایی داشته که از خستگی دلش می‌خواسته همه‌چیز را رها کند. با خودم فکر کردم چقدر عجیب است؛ ما آدم‌ها از زندگی هم فقط چند لحظه را می‌بینیم و بعد درباره‌ی تمام داستان یکدیگر قضاوت می‌کنیم.

من هم خسته بودم؛ خیلی.

اما خستگی همیشه نشانه‌ی پایان راه نیست؛ گاهی فقط یعنی باید کمی نفس بکشی و دوباره حرکت کنی.

به خودم گفتم: «یک قدم دیگر! شاید همین قدم کوچک مرا به جایی ببرد که امروز نمی‌توانم ببینمش؛ شاید همین تلاش، دری را باز کند که سال‌ها پشت آن ایستاده‌ام؛ شاید لازم نباشد تمام مسیر را امروز بدانم، کافی است قدم بعدی را بشناسم.» در افغانستان، مخصوصاً برای یک دختر، بعضی آرزوها فقط آرزو نیستند؛ گاهی شبیه جنگی آرام‌اند که هر روز باید برایشان دوباره ایستاد.

من نمی‌خواهم زندگی‌ام را با زندگی دیگران مقایسه کنم؛ نمی‌خواهم ببینم چه کسی جلوتر رفته و من کجا مانده‌ام. زندگی مسابقه نیست؛ هرکس ساعت خودش را دارد؛ یکی زودتر می‌رسد، یکی دیرتر. مهم این است که از حرکت نایستی.

وقتی به کورس رسیدم، دفترم را روی میز گذاشتم. صفحه‌ی سفید هنوز همان‌جا بود. قلم را برداشتم و شروع کردم به نوشتن؛ نه از یک زندگی بی‌درد، بلکه از همین زندگی! از برچی، از کوچه‌های شلوغ، از دخترانی که هنوز برای آینده‌ی‌شان رویا دارند، از خستگی‌هایی که کسی نمی‌بیند و از امیدی که با وجود همه‌چیز هنوز خاموش نشده است.

و اگر کسی روزی با من بدرفتاری کرد، دیگر نمی‌خواهم ساعت‌ها از خودم بپرسم: «چه مشکلی در من بود؟» آدم‌ها بیشتر از آنکه ما را معرفی کنند، خودشان را معرفی می‌کنند؛ رفتارشان، انتخاب‌شان و حرف‌های‌شان، تصویر خودشان است، نه ارزش من. پس من قرار نیست هر بار که کسی مرا ناراحت کرد، خودم را زیر سؤال ببرم. من هنوز می‌خواهم بخندم، می‌خواهم یاد بگیرم، می‌خواهم بنویسم، می‌خواهم برای خودم برنامه داشته باشم و آرام‌آرام جلو بروم؛ حتی اگر مسیر طولانی باشد، حتی اگر بعضی روزها توانم فقط به اندازه‌ی یک قدم باشد؛ چون شاید همین یک قدم، همان چیزی باشد که مرا از جایی که هستم جدا کند.

وقتی عصر دوباره به کوچه‌های برچی برگشتم، آفتاب روی دیوارهای خانه‌ها افتاده بود. ایستادم و چند لحظه به آسمان نگاه کردم. همه‌چیز تغییر نکرده بود؛ کوچه همان کوچه بود، شهر همان شهر بود، و مشکلات هنوز سر جای خودشان بودند.

اما چیزی در من تغییر کرده بود؛ فهمیده بودم قرار نیست برای شروع کردن، منتظر روزی بمانم که همه‌چیز آسان شود. گاهی باید با همین خستگی بلند شد، با همین ترس قدم برداشت، و با همین امید کوچک ادامه داد.

و شاید فردا بهتر باشد؛ شاید نه.

اما من امروز را از دست نمی‌دهم؛ چون هنوز زنده‌ام، هنوز می‌توانم بنویسم، هنوز می‌توانم تلاش کنم و هنوز در میان تمام این کوچه‌های خاکستری، گوشه‌ای از دلم برای یک صبح روشن جا دارد.

من فقط باید ادامه بدهم؛ یک قدم، فقط یک قدم دیگر.