ما دختران در بی‌صدا‌ترین حالتِ ممکن، رساترین آواز را فریاد می‌زنیم؛ فریادی به وسعت تاریخ و برخاسته از دل محرومیت‌ها و قیدوبندهای اجتماعی، در سینه‌ی ما حبس است. ما از محرومیتی سخن می‌گوییم که واژه‌ها در وصف آن کاملاً عاجز هستند و در حقیقت، این سکوتِ ماست که معنای واقعی واژه‌ها را تفسیر می‌کند. آری! این سکوتی برخاسته از اوج محرومیت است، سکوتی که در دل خود هزاران حرفِ مگو و ناگفته دارد. اما با وجود تمام این‌ها، ما هنوز با قامتی استوار ایستاده‌ایم. ساکتیم؛ اما هرگز بی‌تفاوت نیستیم. با این‌که خسته‌ایم باز هم کوشا و پرتلاش به راه خود ادامه می‌دهیم. اگرچه تمام درها به روی ما بسته‌اند؛ اما هنوز هم در اعماق قلب خود امیدواریم. ما به فردایی روشن امید داریم و در دل این تاریکیِ مطلق، به دنبال نور می‌گردیم؛ زیرا باور داریم که اگر همه‌ی درها را به روی ما ببندند، ما برای تماشای روشنایی و حس کردن گرمای آفتاب، دریچه‌ای نو به سوی تجلی نور باز خواهیم کرد.

امروز قلم برای ما به یک صدا تبدیل شده است. صدای رسایی که مرزهای جغرافیایی را به‌راحتی درنوردیده و از رویاهایی می‌نویسد که شاید در نگاه دیگران تنها یک خیالِ محض باشد؛ اما قلم ما این رویاها را برای جهانیان معنا می‌کند. ما همان ماهیان کوچکی هستیم که به شوق رسیدن به اقیانوسِ بی‌کران، سهمگین‌ترین طوفان‌ها را پشت سر می‌گذارند. ما تا رسیدن به اوج موفقیت، همچنان ثابت‌قدم بر جای خود ایستاده‌ایم و راه روشن به سوی دانایی را می‌پیماییم. راهی را می‌پیماییم که با همه‌ی دشواری‌ها و سنگلاخ‌هایش، بدون شک ارزش رفتن دارد و بدون شک، لحظه‌ی رسیدن به مقصد چقدر زیبا و شیرین خواهد بود. ما دختران، تمدن خلق می‌کنیم، تاریخ را از نو می‌سازیم و با مقاومت در برابر جهل و تاریکی، به الگویی ماندگار برای نسل‌های آینده تبدیل می‌شویم. ما ایمان داریم که هر شبِ تاریکی سرانجام سحر می‌شود، آفتاب با طلوعِ باشکوهش همه‌جا را روشن می‌سازد و صبح تازه‌ای آغاز می‌گردد.

ما مرزهای علم و پیشرفت را فراتر از خطوط جغرافیایی می‌دانیم و با تلاش خسته‌گی‌ناپذیر و بی‌وقفه‌ی خود می‌خواهیم در این جهان پرهیاهو، حرفی جدی برای گفتن و صدایی رسا برای بلند کردن داشته باشیم. ما قاطعانه می‌خواهیم در روند پیشرفت علم و تکنالوژیِ جهان سهیم باشیم، نه این‌که تنها نظاره‌گرِ انزوای خویش بمانیم. ما این مسیرهای پرفرازونشیب را با موفقیت طی کرده و قله‌های بلندِ پیروزی را فتح خواهیم کرد تا به جهانیان نشان دهیم که قدرت قلم بر همه‌ی قدرت‌های پوشالی غلبه می‌کند. ما با قلم خود سکوت سنگین جامعه را شکسته و از رویای پرواز می‌نویسیم، همانند پرنده‌ای در قفس، به شوق پرواز به دوردست‌ها هر لحظه تقلا می‌کنیم، چرا که لذت پرواز را تنها همان پرنده‌ی در حال اوج گرفتن می‌داند، نه آنان که پروبالی برای پریدن ندارند، مگر حیوان درنده از شکوه پرواز چه می‌داند؟

ما به آنان که تصور می‌کنند رویا تنها یک خواسته‌ی محال و دست‌نیافتنی است، ثابت می‌کنیم که این رویاها آرزوهای واهی نیستند، بلکه رسیدن به آن‌ها تنها شجاعت، جسارت و اراده‌ای پولادین می‌خواهد که ما آن را داریم.