روزی تصمیم گرفتم پس از پنج سال به مکتبم بروم؛ جایی که سالهای شور و شوق آموزش را در آن سپری کرده بودم و میخواستم دوباره خاطرات آن روزها را زنده کنم. همین فکر باعث شد زودتر از خانه حرکت کنم و این بار نیز مانند روزهایی که شاگرد مکتب بودم، مسیر را پیاده طی کنم. حتی قدمزدن در همان راه، برایم زیبا و سرشار از حس نوستالژی بود؛ گویی هر قدم، مرا به سالهای گذشته نزدیکتر میکرد.
پس از تقریباً یک ساعت، به مکتب رسیدم. در نزدیکی مکتب ما، لیسهی پسرانه نیز قرار دارد. نخستین چیزی که توجهم را جلب کرد، صدای بچههایی بود که از داخل صنفها به گوش میرسید. آنها را دیدم که با شور و تلاش برای ساختن آیندهیشان درس میخواندند و عدهای دیگر نیز در گوشهای سرگرم گفتوگو با دوستانشان بودند. تماشای آن صحنه، ناخودآگاه مرا به روزهایی برد که ما نیز در همین سن، با هزاران آرزو برای آینده درس میخواندیم.
از کنار مکتب پسرها گذشتم و به مکتب خود ما نزدیک شدم؛ مکتبی که دیگر حتی احاطهی آن نیز مانند گذشته نبود. چند کودک در وقت تفریح بیرون آمده بودند و روی چمن با شور و شوق کودکانه بازی میکردند. اما در میان آن همه جنبوجوش، چیزی که بیشتر از همه به چشم میخورد، سکوت و خاموشی مکتب دخترانهی ما بود. از آن شور و شوق رنگارنگی که روزی در پی دنبالکردن رویاهای خود داشتیم، چیزی جز گردوخاک و سکوت باقی نمانده بود.
مکتبم چقدر کوچک و بیپناه به نظر میرسید! جایی که روزی دهها دختر با غرور در برابر آن میایستادند و با ترانه، سرود و سخنرانی از خود، رویاها و آیندهیشان میگفتند، حالا به سکوت تبدیل شده بود. پنجرههای مکتب گردگرفته و کهنه شده بودند و دیوارهایش نیز دیگر آن شکوه گذشته را نداشتند. مکتب ما روزی جایی بود که با هزاران امید قدم به آن میگذاشتیم، اما حالا به ویرانهای میماند که گویی امید دختران بسیاری را در خود دفن کرده است.
چشمم به بیرقی افتاد که بر فراز دروازهی مکتب در اهتزاز بود؛ پرچم سفیدی که جایگزین بیرق ملی افغانستان شده بود. با دیدن آن، ناامیدی در وجودم بیشتر جان گرفت. هر بار که پرچم در باد تکان میخورد، برایم یادآور آرزوهایی بود که ناتمام ماندند؛ رویاهایی که روزی در همین مکتب برایشان درس میخواندیم و آیندهای را تصور میکردیم که حالا از ما دور شده است.
هرچه بیشتر قدم برمیداشتم، بیشتر با سکوت روبهرو میشدم. وارد مکتب شدم؛ کسی آنجا نبود، جز چند شاگرد که سرگرم بازیهای کودکانهی خود بودند. به صنفهای درسی رفتم؛ میزها و چوکیهایی را دیدم که روزی با شوق و ذوق پشت آنها مینشستیم و در کتابچههای خود رویاهای آینده را نقاشی میکردیم، اکنون اما چیزی جز گردوخاک روی آنها باقی نمانده بود.
با دیدن هر گوشه، خاطرهای از گذشته در ذهنم زنده میشد. به یاد آوردم که چگونه پس از ساعت تفریح، وقتی با تأخیر به صنف برمیگشتیم، استاد برای ما سخنرانی میکرد و ما با بازیگوشی و خنده پاسخ او را میدادیم. رقابتهای پیش از امتحانات چهارونیمماهه و فاینل را به یاد آوردم؛ برنامهها و نقشههای پنهانی که برای یکدیگر میکشیدیم و لحظههایی که شاید آن زمان عادی به نظر میرسیدند، اما امروز برایم ارزشمندترین خاطرات شدهاند.
نگاهم به تختهی تباشیری افتاد و ناگهان روزهای «برد» به یادم آمد؛ روزهایی که با خنده و شیطنت، نرمِ تباشیر را به صورت یکدیگر میمالیدیم و از سادگی و بیخیالی آن لحظهها لذت میبردیم. تمام خاطرات سالهای مکتب با سرعت باد از ذهنم گذشتند؛ خاطراتی شیرین که با گذشت زمان نهتنها فراموش نشدهاند، بلکه هر روز ماندگارتر شدهاند.
مکتب کوچک من روزی نماد دانش، امید و قدرت بود؛ جایی که دختران در آن میآموختند، رویا میساختند و برای آینده آماده میشدند. اما حالا، همان مکتب به ویرانهای میماند که سکوتش، بیشتر از هر سخنی، از رویاهای خاموششدهی دخترانی میگوید که روزی با امید از دروازههایش وارد میشدند.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه