خداوند متعال را سپاسگزارم که در مسیر زندگی، نعمتها و هدیههای ارزشمندی را نصیبم کرده است؛ هدیههایی که شاید نتوانم همهی آنها را با زبان و قلمم توصیف کنم. هرگاه با خودم فکر میکنم که خداوند چه چیزهایی به من بخشیده است، احساس میکنم فکر و عقلم حتی توان شمردن همهی این نعمتها را ندارد. بعضی هدیهها آنقدر بزرگ و باارزشاند که انسان تنها میتواند در برابرشان سر تعظیم فرود آورد و بگوید: «خدایا، برای همهی این نعمتهایت شکر.»
وقتی به زندگی خود نگاه میکنم، نخستین هدیههایی که در ذهنم میآیند، خانوادهام هستند؛ پدر و مادرم، برادر و خواهرانم. هرکدام از آنها بخشی از زندگی و خاطرات مناند و وجودشان برایم معنایی خاص دارد. خانواده نخستین جایی است که انسان در آن محبت را میآموزد، نخستین کسانی که شادی و غم ما را با ما شریک میشوند و در لحظاتی که دنیا برای ما سخت و سنگین میشود، میتوانند پناه و دلگرمی ما باشند.
اما هدیههای خداوند تنها به خانواده محدود نمیشوند. در زندگی انسان گاهی افرادی وارد میشوند که شاید حضورشان در ابتدا یک اتفاق ساده به نظر برسد، اما با گذشت زمان میفهمیم که آمدنشان میتوانسته یکی از زیباترین نعمتهای زندگی ما باشد. یکی از چنین هدیههایی برای من، داشتن یک دوست خوب است.
به باور من، دوست خوب کسی نیست که همیشه فقط از خوبیهای ما تعریف کند و هیچگاه جرات نداشته باشد اشتباهات ما را به ما بگوید. دوست واقعی کسی است که وقتی متوجه میشود از مسیر درست فاصله گرفتهایم، با مهربانی دست ما را بگیرد و اشتباهات ما را برای ما روشن کند.
شاید این جمله را شنیده باشید که: «دوست خوب کسی است که عیبهایت را به تو میگوید، نه کسی که بعد از آنکه عیبهایت از حد گذشت، تازه بگوید: من میخواستم به تو بگویم.»
این دو نوع رفتار با یکدیگر بسیار متفاوتاند. کسی که از روی محبت و دلسوزی عیب ما را میگوید، نمیخواهد ما را کوچک کند؛ بلکه میخواهد ما بهتر شویم. اما کسی که اشتباه ما را میبیند، سکوت میکند و حتی گاهی از آن خوشحال میشود تا روزی که شکست ما را ببیند، نمیتواند دوست واقعی ما باشد.
من خداوند را شکر میکنم که چنین دوستی را در زندگیام نصیبم کرده است؛ دوستی که فقط برای گذراندن وقت در کنارم نیست، بلکه در مسیر رشد و پیشرفت نیز همراه من است. او در عرصهی تحصیل، رسیدن به هدفها و ادامه دادن راهی که انتخاب کردهام، مرا تشویق کرده است. در لحظاتی که خسته شدهام، سخنانش برایم انگیزه بوده و در زمانهایی که اشتباه کردهام، عیبهایم را صادقانه برایم گفته است.
گاهی شنیدن حقیقت آسان نیست. وقتی کسی عیب ما را میگوید، ممکن است در همان لحظه ناراحت شویم یا حتی از خود بپرسیم: «چرا این حرف را به من گفت؟» اما بعد از مدتی، وقتی با خود خلوت میکنیم، متوجه میشویم که شاید همان سخن تلخ، یکی از مهمترین درسهای زندگی من بوده است.
دوست خوب مانند آیینه است؛ آیینهای که هم زیباییها و هم کاستیهای ما را نشان میدهد. انسان برای بهتر شدن، فقط به تشویق نیاز ندارد؛ گاهی به کسی نیاز دارد که شجاعت گفتن حقیقت را داشته باشد. کسی که وقتی زمین میخوریم، به جای خندیدن، دستمان را بگیرد و کمک کند دوباره به پا بایستیم.
برای من، چنین دوستی فقط یک دوست نیست؛ او یکی از هدیههای ارزشمند خداوند در زندگی من است. هدیهای که ارزش آن با پول، شهرت یا هیچ چیز مادی دیگری قابل مقایسه نیست.
البته میدانم که هدیههای خداوند به همین چند مورد ختم نمیشود. هر روزی که فرصت زندگی کردن دارم، هر صبحی که چشم باز میکنم، هر انسانی که با محبت در کنارم قرار میگیرد و هر فرصتی که برای یادگیری و رشد به دست میآورم، خود یک هدیه است. شاید بسیاری از این نعمتها را آنقدر عادی دیده باشیم که دیگر متوجه ارزش واقعیشان نشویم؛ اما اگر روزی یکی از آنها را از دست بدهیم، تازه میفهمیم چه نعمت بزرگی در اختیار ما بوده است.
گاهی انسان آنقدر به داشتن چیزی عادت میکند که فراموش میکند برای داشتنش شکرگزاری کند. ما باید یاد بگیریم قبل از آنکه نبودن کسی یا نعمتی را تجربه کنیم، قدر بودنش را بدانیم.
زندگی من پر از هدیههایی است که همهی آنها در جعبههای رنگارنگ قرار ندارند. بعضی هدیهها یک مادرند، بعضی یک پدر، بعضی یک خواهر یا برادر و بعضی نیز دوستی هستند که ما را به سوی بهتر شدن هدایت میکنند. ارزشمندترین هدیهها همیشه آنهایی نیستند که ما را خوشحال میکنند؛ گاهی هدیهی واقعی کسی است که ما را بهتر از دیروز میسازد.
پس قدر کسانی را بدانیم که با محبت عیبهای ما را به ما نشان میدهند، در سختیها کنار ما میمانند و برای رشد و موفقیت ما خوشحال میشوند. شاید روزی بفهمیم که خداوند بعضی از بزرگترین نعمتهای زندگی ما را در قالب انسانهایی وارد زندگی ما کرده است؛ انسانهایی که حضورشان را نمیتوان خرید و نبودنشان را نمیتوان با هیچ چیزی جبران کرد.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه