رویا گاهی خطرناک است؛ نه به این دلیل که آدم را از واقعیت دور میکند، بلکه چون وقتی برای مدتی به آن پناه میبری، برگشتن به زمین سخت میشود.
من این را در کابل فهمیدم؛ شهری که صبحهایش با صدای موترها، قدمهای عجولانهی مردم و گاهی صدای فروشندههای کوچه شروع میشود و شبهایش با چراغهای پراکندهی خانهها و فکرهایی که در سر آدم تمام نمیشوند.
گاهی فکر میکنم شاید زندگی همین باشد: بیدار شدن، درس خواندن، کتاب ورق زدن، چند صفحه نوشتن، خسته شدن و دوباره از اول شروع کردن. روزها آنقدر شبیه هم میگذشتند که بعضی شبها نمیتوانستم به یاد بیاورم صبح چه اتفاقی افتاده بود.
اما میان همین روزهای معمولی، چیزهایی در من آرامآرام تغییر میکرد. یک کتاب را باز میکردم و ساعتها میان جملههایش گم میشدم. بعضی صفحهها را دوباره میخواندم؛ نه برای اینکه نفهمیده باشم، بلکه چون احساس میکردم نویسنده چیزی را به زبان آورده که من مدتها در دل خودم نگه داشته بودم.
«روح گریان من» یکی از همان کتابها بود. داستان زنی که از کورهپزخانه فرار کرده بود برایم فقط داستان یک جاسوس نبود؛ بیشتر از هر چیز مرا با این سوال روبهرو کرد که انسان تا کجا میتواند در میان ترس، فشار و چیزهایی که انتخاب خودش نبودهاند، خودش را گم کند؟
بعد کتاب را بستم و مدتی به پنجرهی اتاق نگاه کردم. بیرون، کابل همان کابل همیشگی بود، اما من برای چند دقیقه دیگر همان آدم چند دقیقه قبل نبودم. شاید کتابها همین کار را با آدم میکنند؛ زندگی را عوض نمیکنند، اما نگاه آدم به زندگی را کمی جابهجا میکنند.
و من به زندگی خودم فکر کردم؛ به دختری که در چهاردهسالگی، با وجود همه چیزهایی که نمیتوانست تغییر دهد، هنوز میخواست یاد بگیرد. هنوز میخواست بنویسد. هنوز وقتی چیزی در دلش سنگینی میکرد، به جای اینکه آن را برای همیشه در خودش نگه دارد، روی کاغذ میآورد.
شاید هیچکس نمیدید. هیچکس نمیدانست پشت یک صفحهی نوشتهشده، چند ساعت فکر کردن پنهان است. هیچکس نمیدانست بعضی صبحها چقدر سخت از جا بلند شدهام و با این حال روزم را شروع کردهام.
موفقیت همیشه آن چیزی نیست که دیگران برایش دست میزنند. گاهی موفقیت این است که با وجود خستگی، دوباره کتابت را باز کنی. این است که بعد از یک نوشتهی ضعیف، باز هم قلم را زمین نگذاری. این است که وقتی از آینده میترسی، باز هم برایش رویا داشته باشی.
امشب که به تقویم نگاه کردم، فهمیدم فقط هشتاد و هفت روز تا من، «حاصلِ روزهایی که کسی ندید»، پانزدهسالگیام مانده است. هشتاد و هفت روز. عدد کوچکی نیست، اما آنقدر هم بزرگ نیست که بتوانم بیتفاوت از کنارش بگذرم.
به چهاردهسالگیام فکر کردم؛ به دخترکی که هنوز جواب خیلی از سوالهایش را نمیدانست. به کتابهایی که خواند، نوشتههایی که نیمهکاره گذاشت، اشتباههایی که کرد، روزهایی که خندید و روزهایی که بیآنکه کسی بفهمد، دلش گرفت. به تمام چیزهایی که فکر میکردم باید تا امروز به دست آورده باشم.
بعد ناگهان با خودم گفتم چرا همیشه فقط چیزهای نداشتهی خود را میشماریم؟ چرا برای قدمهایی که برداشتهایم مکث نمیکنیم؟ من شاید هنوز به خیلی از رویاهایم نرسیده باشم، اما دیگر همان دختر اول چهاردهسالگی نیستم. حالا میدانم که باید صبر کنم. میدانم بعضی درها دیر باز میشوند. میدانم بعضی رویاها ممکن است مسیرشان را عوض کنند، اما این به معنی تمام شدنشان نیست.
و شاید مهمتر از همه فهمیدهام که لازم نیست زندگیام شبیه زندگی دیگران باشد. من دختر یک شهرم؛ دختری از کابل، با یک اتاق، چند کتاب، کاغذهایی که گوشههایشان پر از نوشته است و آیندهای که هنوز شکل دقیقش را نمیدانم.
اما همین ندانستن هم بخشی از زندگی من است. هشتاد و هفت روز مانده… نمیخواهم این روزها را با ترس از اینکه چه چیزی نخواهم شد بشمارم. میخواهم زندگیشان کنم. یک کتاب دیگر بخوانم. یک صفحهی دیگر بنویسم. چیزی تازه یاد بگیرم. اشتباه کنم و دوباره شروع کنم.
و وقتی پانزدهسالگی از راه رسید، شاید لازم نباشد به خودم بگویم که چقدر موفق شدهام؛ فقط کافی است به آیینه نگاه کنم و آرام بگویم: «آفرین دختر! تو با تمام چیزهایی که نمیتوانستی تغییر بدهی، باز هم خودت را ساختی.»
و شاید معنای واقعی بزرگ شدن همین باشد؛ اینکه یک روز بفهمی نجات پیدا کردن همیشه با یک اتفاق بزرگ شروع نمیشود. گاهی با یک صفحه شروع میشود، با یک کتاب، با یک رویا، با یک قدم کوچک در کوچههای یک شهر خسته، و گاهی فقط با این تصمیم ساده که: «امروز هم ادامه میدهم.»
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه