با نوشتن نفس میکشم! نوشتن برای من پناهگاهی امن در میان طوفانهای زندگی است؛ جایی که واژهها بدون هیچ… مارس 2, 2026 54
با گذشت یک سال، هنوز از عاقله خبری نیست آفتاب امروز هم با مهربانی طلوع کرد و همه جا را روشن و گرم ساخت.… مارس 2, 2026 44
با قلم، خاطراتم را رنگ میکنم گاهی به این فکر میکنم که چرا همیشه قلم را به دست میگیرم. شاید به… مارس 2, 2026 67
با دست چپ، راست مینویسم به ساعت دستیام نگاهی انداختم. همیشه ساعتم را در دست راست میبندم تا وقتی با… مارس 2, 2026 48
حتا با بالهای شکسته، پرواز خواهیم کرد با خانوادهام تصمیم گرفتیم برای تفریح به تپهای برویم. باد میوزید، آب زلالی در جویبار… مارس 2, 2026 67
با باسواد شدن مادران خود، امید تازه گرفتم ما نزدیک به پنج ماه است که کلاس سواد حیاتی برای مادران را شروع کردهایم.… مارس 2, 2026 50
این گل خسته، زندگیِ دوباره میخواهد در یک صبح زیبای بهاری، نسیم ملایمی برگهای درختان را به نرمی به حرکت درمیآورد… مارس 2, 2026 46
این تاریکی ابدی نیست؛ ما شعلههای امیدیم صبح که چشم باز کردم، نوری کمجان از میان پردههای سنگین اتاقم به داخل سرک… مارس 2, 2026 34
شکستها یا شروعهای ناتمام؛ از کدام بترسیم؟ گاهی از خود میپرسم: آیا باید از شکستها بترسیم یا از شروعهای ناتمام؟ این پرسش،… مارس 2, 2026 56
ای زن، ای امیدِ عشق و آزادی در آستانهی روز جهانی زن، نامهای مینویسم که نهتنها برای زنان، بلکه برای همهی انسانهایی… مارس 2, 2026 52
سلام 2025؛ سال تلاش و امید من، حمیده احمدی، دختری از سرزمین زیبای افغانستان هستم. سرزمینی با کوههای بلند و دریاهای… مارس 2, 2026 50
اولین سفرم به کابل؛ روایتی از امید و چالش زمستان بود و تصمیم گرفتم برای ادامهی تحصیل به کابل بروم. امنیت در برچی همیشه… مارس 2, 2026 46
