آفتاب هم مثل هر روز، بعد از تاریکی شب، زمین را در آغوش گرم خود می‌گیرد و زمین آهسته‌آهسته روشن می‌شود. آفتاب آرام‌آرام از لای پرده خودش را داخل آشپزخانه می‌کشاند.

در کنار آن پنجره، دخترکی مصروف بود؛ آن‌قدر مصروف آماده کردن صبحانه بود که اصلاً متوجه ورود نور آفتاب به داخل آشپزخانه نشده بود. بعد از آماده کردن صبحانه، دخترک می‌رود تا سفره را پهن کند. کم‌کم اعضای فامیل دور سفره جمع می‌شوند و بدون اینکه از دخترک برای آماده کردن صبحانه تشکری کنند، بلند می‌شوند و می‌روند. برادر کوچک‌ترش از همه زودتر بلند می‌شود و به مکتب می‌رود و کم‌کم همه به نوبت خودشان دسترخوان را ترک می‌کنند؛ بدون کدام تشکری، چون شاید کار هر روزه‌اش بوده و باید به عنوان یک دختر در خانه کار کند.

او به تنهایی تمام سفره را جمع می‌کند تا ظرف‌ها را بشوید. در جریان ظرف شستن، فکرش مشغول بود. هر لحظه از خودش می‌پرسید: «وقتی این‌قدر زحمت می‌کشم، حق ندارم یک تشکری بشنوم؟ لباس می‌شویم، ظرف‌ها را می‌شویم، صبحانه درست می‌کنم، غذا می‌پزم… فقط یک تشکری یا هم یک دستت درد نکند بگویند!»

اما باز خودش در جواب خودش می‌گوید: «کار هر دخترکی در هر خانه‌ای همین است. همه‌ی دختران در خانه‌ی‌شان کار می‌کنند و آن‌ها هم توقع تشکری را ندارند، پس من هم نباید توقعی داشته باشم.»

با همین ذهن مشغول، ظرف‌ها را می‌شوید و می‌رود تا خودش را برای کورس آماده کند. وقتی از آشپزخانه بیرون می‌شود، می‌بیند برادر بزرگ‌ترش کنار پنجره‌ی اتاق مصروف تلفنش است. برای لحظه‌ای خوشحال می‌شود و با خود فکر می‌کند شاید بتواند همراه برادرش تا کورس برود، اما این خوشحالی برای مدت‌زمان کوتاهی بود. به برادرش می‌گوید تا او را تا کورس برساند، اما برادرش که سرش داخل تلفن بود، درخواست‌اش را رد کرد.

بعد از پوشیدن لباس‌هایش، کنار آیینه می‌ایستد و به صورت مظلومش در آیینه خیره می‌شود: مگر جرمش چیست که این‌گونه مجازات می‌شود؟ مثل هر روز، بعد از درست کردن چادرش، صورتش را پشت برقعی می‌پوشاند، کتاب‌هایش را می‌گیرد و روانه‌ی کورس می‌شود.

در راه، با تمام ترس از کوچه‌های شلوغ و خلوت می‌گذرد تا به سرک برسد. وقتی اولین قدمش را در سرک می‌گذارد، دو موتوری که معلوم بود از نیروهای امر به معروف هستند، نگاهش را به طرف خود دزدیدند؛ افرادی که منتظر بودند دختری را با خودشان به بهانه‌ی حجاب ببرند.

دختر بی‌اختیار خودش را به داخل همان کوچه‌ای که آمده بود می‌کشاند و آن زمان فقط یک دختر می‌توانست او را درک کند. او با این فکر که مبادا او را دیده باشند، از آنجا با جسم بی‌روحش دور می‌شود.

چرا باید فقط یک دختر این همه استرس و زجر را تجربه کند؟

این است روایتی از دختران افغان؛ از او بابت غذا پختن، لباس شستن، ظرف شستن و کارهای خانه یک تشکری نمی‌کنند و می‌گویند کارش است و باید کار کند. برادرانش برای همراهی با او ناز می‌کنند، شاید هم زیادی به پسر بودن‌شان افتخار می‌کنند، ولی اصلاً فکر این را نمی‌کنند که اگر با خواهرشان تا کورس بروند، شاید خواهرشان با خیال راحت‌تری به مسیرش ادامه دهد.