امشب دل‌تنگ‌تر و خسته‌تر از همیشه هستم؛ صدای گریه و التماس‌های آن دختر هر دقیقه در ذهنم تکرار می‌شود. شب دل‌گیر و پرسکوتی بود. به فکر فرو رفته بودم و نگاهم از کلکین به طرف ماه دوخته شده بود. طبق عادتم، رفتم طرف الماری کتاب‌هایم و از میان‌شان یک برگه‌ی سفید و یک قلم برداشتم تا برای بهتر شدن حالم، دوباره به نوشتن، ورق سفید، قلم خودکار آبی و کلمات رو بیاورم. تصمیم گرفتم به جای جیغ‌وداد کشیدن، به قدرت کلمات پناه ببرم و احساساتم را با کلمات به تصویر بکشم. وجدانم روی شانه‌هایم سنگینی می‌کرد؛ شاید به دلیل اتفاق آن روز باشد، اتفاقی که نه تنها برای من، بلکه برای تمام دختران سرزمینم ترسناک‌تر از مرگ است.

بغض، گلویم را می‌فشرد، اما همچنان ساکت در یک گوشه‌ی خانه نشسته بودم و شروع به نوشتن کردم. کلمات را پس از دیگری روی کاغذ می‌آوردم و با هر حرکت قلمم، صحنه‌به‌صحنه‌ی آن روز پیش چشم‌هایم زنده می‌شدو

آن روز کورس انگلیسی رفته بودم. وقتی صنف ما تمام شد، از کورس خارج شدم. گوشی‌هایم در گوشم بودند و آهنگی گوش می‌دادم. در راه برگشت به خانه، سوار یک موتر شدم؛ نزدیک شیشه‌ی موتر نشسته بودم و به مردمان دیگر نگاه می‌کردم. هر کدام مصروف کاری بودند و همه مشغول رفت‌وآمد که ناگهان با دیدن موتر سفید امر به معروف، تنم یخ کرد! موترشان در یک گوشه‌ی سرک ایستاده بود و ترسناک‌تر از همه چیز، چند تا از محتسبین امر به معروف، روبه‌روی دختری هم‌سن‌وسال خودم ایستاده بودند.

با ترس، گوشکی‌هایم را از گوشم بیرون کشیدم و آهنگ را قطع کردم. چون ترافیک زیاد بود و سرک راهبندان شده بود، چند دقیقه در موتر منتظر نشستیم. من هم چون پیش کلکین نشسته بودم، واضح هم می‌توانستم صدای‌شان را بشنوم و هم می‌توانستم آن‌ها را ببینم. صدای‌شان را می‌شنیدم، به دخترک می‌گفتند: «چرا رنگ لباس‌ات آبی است؟ چرا سیاه نپوشیدی؟ مگر نمی‌دانی ممکن است یک مرد به‌خاطر رنگ لباس‌ات تحریک شود؟»

دخترک از ترس، زبانش بند آمده بود؛ نمی‌دانست دقیقاً چه باید بگوید: از حقش دفاع کند؟ از زندگیش محافظت کند؟ آبرویش را نگه دارد؟ دخترک انگار ذهنش خالی از کلمات شده بود و جمله‌ی دیگری در ذهنش یافت نمی‌شد. فقط می‌گفت: «ببخشید! از این به بعد تکرار نمی‌شود.»

اما آن‌ها باز هم حرف‌های‌شان را تکرار می‌کردند. من هم با وجود اینکه ترسیده بودم، در اول وانمود کردم اتفاق مهمی نیست، اما ذهن و قلبم مدام به من می‌گفتند: «از موتر بیرون شو! برو و از حقت دفاع کن! صدای دختران سرزمینت باش!» اما باز هم تردید کردم و نرفتم.

امر به معروف به دخترک می‌گفت: «به خواست خودت سوار موتر شو، به حوزه می‌برم!» و این را با گوش و چشمان خود دیدم و شاهدش بودم. دخترک جیغ و التماس می‌کرد، اما محتسبین به زور دخترک را سوار موترشان کردند و بردند. در آن لحظه، قلبم به شدت درد گرفت؛ اشک از چشم‌هایم سرازیر بود و نمی‌توانستم اشک‌هایم را کنترل کنم. پیش چشم خودم، دختری هم‌سن‌وسال خودم را به بهانه‌ی رنگ حجابش بردند و من نتوانستم حتی یک صدا هم بلند کنم! در آن لحظه بود که فهمیدم دختر بودن در افغانستان چقدر شجاعت می‌خواهد، اما در عین حال چقدر می‌تواند بی‌ارزش باشد.

چند تا مرد که پیش‌روی موتر نشسته بودند، گفتند: «خوب شد! باید دختران اصلاح شوند، حق‌شان است؛ مکتب‌ها و دانشگاه‌های‌شان بسته شد.»

با خودم گفتم: «شما اگر مرد بودید، وضعیت دختر، همسر و خواهرتان این‌قسم نبود؛ شما از مرد بودن، فقط اسمش را دارید!»

سکوت کردم و در خلوت خودم آهسته اشک ریختم. به دخترک فکر کردم: کجا بردند؟ همراهش چکار کردند؟ آینده‌اش چی می‌شود؟ و این سوال‌ها در ذهنم شکل گرفت! برای خودم و دختران سرزمینم ناراحت بودم. چه حسی دارد که برای دیگران زندگی کنی؟ چه حسی دارد برای اینکه یک مرد گناهکار نشود، تو باید مسئولش تو باشی؟

شاید نتوانستم در آن لحظه صدا بلند کنم، اما با نوشتن می‌خواهم صدای خود و دختران شجاع سرزمینم را به جهان برسانم. و در آخر، هر چقدر هم که تلاش کنید ما را متوقف کنید، نمی‌توانید ریشه‌هایمان را بخشکانید؛ ما ادامه داریم، داشتیم و خواهیم داشت.