دختری را می‌شناسم که در دلش هزاران رویا دارد؛ رویاهایی که شاید هنوز کسی از آن‌ها خبر ندارد. دختری که شاید خیلی وقت‌ها لبخند می‌زند، اما هیچ‌کس نمی‌داند پشت آن لبخند، چقدر آرزو و چقدر حرف نگفته پنهان است.

شب‌ها که سکوت همه‌جا را می‌گیرد، چشم‌هایش را می‌بندد و به آینده‌ای فکر می‌کند که هنوز نیامده؛ به روزی که بتواند تمام رویاهای کوچکش را یکی‌یکی زندگی کند، به روزی که خانواده‌اش با افتخار به او نگاه کنند و بگویند: «دیدی؟ تمام زحمت‌هایت ارزش داشت!»

گاهی خودش هم از بزرگی رویاهایش می‌ترسد، اما باز هم دست از رویا دیدن نمی‌کشد؛ چون بعضی رویاها آن‌قدر عمیق در قلب آدم ریشه می‌گیرند که نمی‌شود به‌سادگی از آن‌ها گذشت. شاید خیلی‌ها او را فقط یک دختر معمولی ببینند، اما اگر فقط یک‌بار به قلبش نگاه کنند، می‌فهمند درونش دنیایی از امید، ترس، عشق و رویا جریان دارد.

و میان این رویاها، یک نام آرام در گوشه‌ی قلب‌اش نوشته شده است: نرگس.

دختری که هنوز در اول راه است؛ دختری که شاید امروز خیلی چیزها را ندارد، اما برای فردایی که در خیال خودش ساخته، با تمام قلبش تلاش می‌کند. من نمی‌دانم فردا چه چیزی در انتظارم است… اما یک چیز را می‌دانم؛ روزی خواهد رسید که به همین روزهای ساده نگاه کنم، چشم‌هایم پر از اشک شود، لبخند بزنم و زیر لب بگویم: «من همان دختری بودم که فقط رویا داشت… اما باور نکردم که رویاهایم برای همیشه رویا بمانند!»

یکی از رویاهایی که همیشه در گوشه‌ی قلبم زنده است، این است که روزی داکتر شوم؛ داکتر چشم. شاید خیلی‌ها بگویند: «فقط یک شغل است!» اما برای من، نه… برای من این رویا، بخشی از آینده‌ای است که همیشه در ذهنم ساخته‌ام.

من می‌خواهم داکتر چشم شوم؛ چون دلم می‌خواهد به آدم‌هایی کمک کنم که برای دیدن دنیای اطراف‌شان با مشکل روبه‌رو هستند. گاهی با خودم فکر می‌کنم چقدر زیباست اگر روزی بتوانم کاری کنم که یک انسان دوباره چهره‌ی مادرش را واضح ببیند، دوباره لبخند پدرش را ببیند… دوباره بتواند زیبایی آسمان، طبیعت و آدم‌هایی را که دوست‌شان دارد، با چشم‌های خودش تماشا کند! شاید برای من فقط چند لحظه باشد، اما برای یک انسان، شاید تمام دنیا باشد.

من نمی‌خواهم فقط کسی باشم که یک مدرک و بالاپوش سفید دارد؛ می‌خواهم کسی باشم که پشت آن بالاپوش، یک قلب مهربان دارد، قلبی که درد آدم‌ها را بفهمد و تا جایی که می‌تواند، دست‌شان را بگیرد.

می‌دانم رسیدن به این رویا آسان نیست. شاید روزهایی بیاید که خسته شوم، شاید گاهی گریه کنم، شاید حتی با خودم بگویم: «نکند نتوانم؟» اما باز با خودم می‌گویم: «اگر رویایی این‌قدر در قلبم جا گرفته، پس باید برایش تلاش کنم.»

و من می‌خواهم یک روز، بعد از تمام سختی‌های راه، وقتی بالاپوش سفیدم را پوشیدم، به دختری که امروز هستم فکر کنم؛ به همان نرگسی که با دست‌های خالی، اما قلبی پر از آرزو، آینده‌اش را تصور می‌کرد. شاید آن روز چشم‌هایم پر از اشک شود؛ نه از غم، بلکه از اینکه بالاخره توانسته‌ام! و آرام با خودم بگویم: «من فقط داکتر نشدم… من به رویایی رسیدم که سال‌ها در قلبم برایش زندگی کردم؛ رویایی که از اول فقط برای خودم نبود، برای آدم‌هایی بود که آرزو داشتم دوباره دنیا را با چشم‌های روشن ببینند.»

من هنوز در ابتدای راه رسیدن به رویایم هستم. اکنون در صنف هشتم مکتب درس می‌خوانم و هنوز راه زیادی تا رسیدن به هدفم باقی مانده است، اما هر روز با امید و تلاش، درس‌هایم را می‌خوانم و قدمی به سوی آینده‌ای که در ذهنم ساخته‌ام برمی‌دارم تا روزی بتوانم رویاهایم را به حقیقت تبدیل کنم و به همان چیزی برسم که همیشه از ته قلب، آرزویش را داشته‌ام.