پنج سال می‌شود که دل‌تنگ آن یونیفورم سیاه مکتبم هستم؛ یونیفورمی که به من حس شجاعت می‌داد. صبح‌گاهی، نسیم آرام و هوای خنک از پوست صورتم ردوبدل می‌شد؛ مثل همیشه، پسران راهی مکتب شده بودند و دخترکان قدونیم‌قد با چهره‌های شاد و کوله‌پشتی‌های سنگینی که پر از قلم و کتاب بود، به سمت مکتب می‌رفتند. در آن میان، چشمم به دخترک خردسالی افتاد. او بسیار زیبا و خوش‌سیما به نظر می‌رسید. در وجود آن دختر کوچک چیزهایی دیدم که اگر حاکمیت طالبان نمی‌بود، می‌توانست استعدادهایش را به نمایش بگذارد، اما افسوس که سرنوشت کودکان این‌طور رقم خورده است!

در میان آن‌ها، باز هم چشمم به لباس یونیفورم سیاه دخترکی افتاد. برای چند لحظه‌ی کوتاه، وجود خودم را در درون آن دختر کوچک تصور کردم؛ دختری که در میان سختی و دشواری‌های زندگی، چشمش فقط به لباس سیاه دوخته شده است. حق من هم آن یونیفورم بود؛ چرا حالا حسرتش برایم مثل یک درد سنگین باشد؟ چرا من نمی‌توانم مثل آن‌ها بلند بخندم؟ چرا نمی‌توانم مثل آن‌ها با کوله‌های سنگین به مکتب بروم؟ آیا این حق ما بود؟

ای مرد! ای مردسالار! حالا خوشحالی که ما دختران به مکتب نمی‌رویم؟ خوشحالی که فقط دختران خودت در خارج از کشور تحصیل می‌کنند، ولی زورِ مردسالاری‌ات را بر دختران مردم پیاده می‌کنی؟ ای مرد! مگر شرم نداری؟ ای طالب! مگر چقدر انصاف داری؟ بگذار کمی نفس بکشیم؛ بگذار یونیفورمم را بپوشم؛ بگذار کمی با قلم و کتاب‌هایم درد دل کنم. اندکی آرامش نیاز دارم؛ بگذار یونیفورم سیاهم را بپوشم، نه کفنم را…!

وقتی از پیش مکتبم گذر می‌کنم، نگاه عمیقی به بلوک‌های مکتب می‌اندازم؛ به سمت دیوارهایی که نقاشی کرده بودیم، به سمت آن پله‌هایی که همه همدیگر را هل می‌دادیم و به سمت آن حویلیِ که با شور و شوق کودکی‌ فقط در آن می‌دویدیم. اما اکنون با هر بار گذراندن نگاه، در دلم می‌گویم: «آه… اما تا به کی؟» صبرم لبریز شده و خسته شدم.

پدر! کجایی؟ پس چرا حرفی از درس نمی‌زنی؟ چرا سخنی از من به میان نمی‌آوری؟ کجایی مادر؟ من در میان این غم‌های سنگین گم شده‌ام. در میان این محدودیت‌ها، تازه فهمیدم هیچ‌کسی در کنار ما دختران نیست؛ حتا پدر و مادری که داریم نیز حامی ما نیستند! در این محدودیت‌ها، فقط خودت باید شجاع باشی و هیچ‌وقت به کسی تکیه نکنی؛ خودت باید قهرمان زندگی‌ات باشی، نه پدر و مادرت. درست است که می‌گویند پدر و مادر بهترین تکیه‌گاه انسان‌اند، اما من می‌گویم اگر انسان تا آخر متکی به آن‌ها باشد، در نهایت یک شخص بازنده است. درست است که باید به پدر و مادر احترام گذاشت و به آن‌ها تکیه کرد، اما نه تا آخرِ خط…!