دختری که هنوز رویا می‌بیند

من همان دختری هستم که در کوچه‌های خاکی کابل قدم می‌گذارد. همان دختری که با هزاران ترس برای رویاهایش می‌جنگد. همانی ‌که تنهایی را دوست دارد، از تاریکی نمی‌ترسد، در سکوت گم نمی‌شود و در برابر ناامیدی تسلیم نمی‌گردد. همان‌که دردهایش را پشت نقابِ لبخند پنهان می‌کند. منی که دخترم و در افغانستان نفس می‌کشم. آری، منی که ملکه ثریا را الگو قرار می‌دهم، منی که می‌خواهد تکه‌ای از تاریخ باشد و منی که لبخند بر لب دارد، اما پشت همان لبخند، درد سهمگینی را تجربه کرده است.

اگر در این شرایط زنده‌ام، فقط به خاطر رویاهایم هست؛ رویاهایی که به خاطر آن‌ها حاضرم بجنگم و این شرایط را تحمل کنم. هر روز با هزاران ترس از خانه بیرون می‌روم و حتا مطمئن نیستم که دوباره به خانه برمی‌گردم یا نه. با هزاران دلهره قدم برمی‌گذارم و خودم را شجاع نشان می‌دهم، اما هیچ‌کس نمی‌داند پشت این همه شجاعت، ترسِ حاکمی پنهان است. از خیلی چیزها می‌ترسم: از صدای رنجر طالبان، از صدای قدم‌های عسکرها، از قیافه‌های ترسناک‌شان، از حکومتی که آن‌ها حاکمش هستند و از موترهای سفیدی که برای کنترل حجاب دختران در همه‌جا حضور دارند.

با تمام وجود می‌خواهم در هر شرایطی زنده باشم، ادامه دهم و ببینم آخر کار چه می‌شود؛ می‌خواهم شاهدی باشم که ببیند سرنوشت طالبان با این‌گونه حکومت‌داری به کجا ختم می‌شود. البته می‌خواهم پایان کار آن‌ها را با چشمان خودم تماشا کنم و در روزگاری باشم که شکست‌شان را به چشم می‌بینم.

می‌خواهم روزی را تجربه کنم که بدون هیچ ترسی به مکتب بروم، آزادانه در کوچه‌ها قدم بگذارم، خیلی راحت فریاد بزنم که «من آزادم!»، و از صدای رنجر و قدم عسکرها نترسم. با دل خوش بخندم، نه دلی پر از درد و دیگر چهره‌های عبوس را نبینم، بلکه چهره‌های خندانی را نظاره‌گر باشم که بگویند: «آفرین دختر! مکتب برو و درس بخوان تا در آینده به آرزوهایت برسی.»

آرزو دارم که آن روز را تجربه کنم، اما وقتی چشمم را باز می‌کنم، می‌بینم جایی قرار دارم که برای من نه بیان‌گر ادامه‌دادن است و نه بیان‌گر خاتمه‌دادن.

آن روز می‌رسد؛ به هر قیمت هم که شده می‌رسد. اما مشکل اینجاست که در این میان، ما دختران بی‌سرنوشت مانده‌ایم. تمام بدبختی‌ها بر سر ما آوار شده است؛ هر دردی را اول ما تجربه کرده‌ایم و بعد دیگران. ما از تحصیل بازمانده‌ایم و پسران نه! آینده‌ی ما به تاریکی کشیده شده و آینده‌ی پسران نه! در آینده، این ما دختران هستیم که به اجبار روانه‌ی خانه‌ی شوهر خواهیم شد. در میان این دغدغه‌ها، فقط ما دختران بوده‌ایم که آسیب‌پذیر بوده‌ایم.

از آن روزی که طالبان آمده‌اند، ما دختران نه در خانه جایگاه درستی داریم و نه در بیرون. در خانه، فامیل می‌گویند: «دخترم! چه فکر و خیالی در سر داری؟ مگر آینده‌ی روشنی هم داری؟ بدون سروصدا راهت را بگیر و برو خانه‌ی بخت؛ پناهت به خدا…» و در بیرون هم همین افکار و همین حرف‌هاست: «بیچاره دختر است دیگر؛ آخرِ کار، راهی خانه‌ی بخت می‌شود!»

تمام این‌ها فقط به خاطر شرایط است؛ شرایطی که همه‌چیز را به بند کشیده و انسانیت و دختر بودنِ هر خانم و دختری را زیر سوال برده است.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000