روزی که قهرمانم رفت

کودکی‌ام، زمانی که با او بودم، زیباترین قسمت زندگی‌ام بود؛ بخشی از زندگی‌ام که در آن چیزهایی به نام بدی، تاریکی و سختی وجود نداشت. با بودن او، همه‌چیز خوب بود، خوشی‌ها رنگارنگ بودند و سختی‌ها در مقابلم کمر خم می‌کردند. حتا در عالم رویا هم چیزی به نام کابوس نمی‌شناختم، چون او قهرمان من بود. زمانی که با دستان بزرگ و مردانه‌اش صورت کوچکم را نوازش می‌کرد، با خودم می‌گفتم که خوشبخت‌تر از من کسی در این دنیا نیست.

هفته‌ام را در انتظار پنج‌شنبه‌ها سپری می‌کردم؛ پنج‌شنبه‌هایی که قرار بود او به خانه بیاید و من، مادر و خودش سه‌تایی برویم چکر. پنج‌شنبه‌ها مکتب برایم خیلی خسته‌کننده می‌گذشت، چون من فقط جسمم در صنف بود؛ انگار روحم انتظار آمدن او را می‌کشید؛ نه برای هدیه‌هایی که برایم می‌آوردی، نه برای جیب‌خرچی که می‌داد، بلکه فقط برای دیدن لبخندی که روی صورتش نقش می‌بست و قصه‌های پدرانه‌ای که برایم تعریف می‌کرد.

اما روزهایی که می‌دانستم او قرار است این هفته نیاید و من باید تا هفته‌ی بعدی انتظار بکشم، احساس بدی داشتم.

یک روز گرم تابستانی، هنگامی که رخصتی‌های چهارنیم‌ماهه به پایان رسیده بود، من هم آماده شدم تا برای گرفتن نتایج امتحانم به سوی مکتب بروم. آن روز گویا پاهایم مرا یاری نمی‌کردند تا به مکتب بروم، چون پیش خودم فکر می‌کردم که اگر موفق نشده باشم چه؟ اگر نتیجه‌ام بد باشد چه؟

وقتی وارد صنف شدم، صدای آشنایی به گوشم طنین انداخت؛ آری، اسم من بود که سرمعلم صدا می‌زد. باورم نمی‌شد که من اول‌نمره‌ی صنف سوم شده باشم. آن موقع به حدی خوشحال بودم که نمی‌توانستم با هیچ کلمه‌ای وصفش کنم.

با ورقی که در دست داشتم، با خوشحالی بسیار از صنف خارج شدم و با قدم‌های نسبتاً تند به سوی خانه روان شدم. تازه اولین قدمم را به داخل حویلی گذاشته بودم که رنگ بیرق سه‌رنگی که بالای دروازه به دستان باد می‌رقصید، توجهم را به خود جلب کرد. آن بیرق، مرا یاد اولین موفقیت پدرم انداخت که از سوی مقامات دولتی به حیث هدیه، یک پرچم، قرآن و یک مدال شجاعت دریافت کرده بود.

از سوی دیگر، نتوانستم پاهایم را روی زمین نگه دارم و با سرعت زیاد روانه خانه شدم. با خودم می‌گفتم که اگر پدرم ورق نتایجم را ببیند، مرا سخت در آغوش خواهد کشید و همچون پرِ سبک، بالای دستان قوی‌اش بالا و پایین خواهد انداخت. با خوشی وصف‌ناپذیری خودم را به دروازه‌ی حویلی رساندم و یک‌آن، برق چشمانم به تیرگی رسید. دیدن زنان و مردان ناآشنا و صداهای خشنی که مدام جیغ می‌زدند و گریه می‌کردند، مرا به حیرت انداخت.

تابوت چوبیِ که با تکه‌ای سه‌رنگ پوشانیده شده بود، نگاه کودکانه‌ام را به خود جذب کرد. گوش‌هایم از شدت گریه‌ی سوزناک مادر قفل شد و با دیدن آن صحنه، ناخودآگاه قطره اشکی روی ورقی که تمام خوشی‌های روزم در آن خلاصه شده بود، ریخت.

چشم‌هایم را درهم فشردم و با خودم گفتم: «ای کاش همه‌ی این‌ها یک خواب باشد؛ یک کابوس بد که در آخر، با نوازش دستان پدر از خواب بلند شوم؛ حتا اگر به قیمت ناکام ماندنم در صنف تمام شود!»

اما نه! هرچند چشم‌هایم را باز و بسته کردم، باز هم صحنه‌ی مقابلم هیچ تغییری نکرد. هیچ دست مهربانی موهایم را نوازش نکرد و نگفت: «بلند شو، چیزی نیست!» و هرقدر که برای دروغ بودنش تقلا می‌کردم، واقعی‌تر به نظر می‌رسید.

خودم را دلداری می‌دادم و می‌گفتم: «باورش نکن؛ او با من بازی می‌کند!» اما نه، دیگر بازی پدرانه و دخترانه‌ای در کار نبود. فهمیدم که این بار پدرم مقام والاتری را کسب کرده، اما از نظر من، این رفتن‌اش خودخواهانه بود.

از آن روز به بعد، دیگر خنده‌هایم کمرنگ شد و زندگی‌ام سیاه گشت؛ چون او ما را در این دنیای بی‌رحم تنها گذاشت و رفت؛ دنیایی که نگاه آدم‌هایش درنده‌تر از هر چیزی و زخم‌زبان‌های‌شان عمیق‌تر از هر زخمی است، در میان کسانی که فقط با اسم انسان زندگی می‌کنند، کسانی که فقط ظاهراً انسان‌اند، نه در باطن. چه سخت است زندگی در میان کسانی که تیزی نگاه‌شان برنده‌تر از هر خنجری است.

پدر جان!

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000