کابل را دوست دارم، با وجود تمام بیقراریهایش که در هر دلی جاری شده است. او به اندازهی دلهای بیقرار ما دلگیر و نالان است. کابل را دوست دارم، با وجود آن ابرهای خاکستری که سقف بالای سرش را پوشانده است و همچون پردهای تیره، گاهی همراه قطرات باران، شهر را مهمان میکند؛ با وجود آن بیمهریهایش که اهالیاش را از خود رانده است تا در نقاط مختلف این کرهی خاکی ساکن شوند.
با وجود به سرقت رفتن داشتههایش که چیزی در بساط سادگی و زیباییاش باقی نگذاشتند….
من گاهی دلتنگ کابلی میشوم که شلوغ و ساده بود؛ دلتنگ صدای خندههای کودکانهای که از پشت پنجرههای نهچندان بلند منزل، گوشهای ما را نوازش میکرد و طنین شادی و سادگی را به دل میانداخت؛ دلتنگ آن اهالی بیریا و بیکِبر که هدیهیشان به همدیگر، لبخندی پهن بود و روزگار سادهای که کنار هم سپری میکردند. دلتنگ نغمههای پرندگان و گنجشکانی که با صبح و بادهای خنک صبحگاهی، به پیشواز یک روز جدید برای من میآمدند.
اما حالا، کابل خودش را میان این و آن ملک، آواره میپندارد. کابل خودش را میان شلوغیهای دهمزنگ، چنداول و افشار، تنها مییابد. کابل تنها شده است؛ در میان انبوه مردمی که نگاههای بیگانهای به کابل دوختهاند. کابل تنها شده است؛ همچون مادری که فرزندانش را فرسنگها از آغوشش دور بردهاند؛ همچون پدری تنها که بعد از یک عمر، حاصلش جز فرسودگی و اندوهی که در خطهای پیشانیاش منعکس شده، چیزی نیست.
کابل، آغوشی باز برای دخترانش داشت تا آنها را با عشق و مهربانی بزرگ نماید. کابل تمام پسرانش را با محبت مادرانه در آغوشش پرورش میداد تا چشمهایشان امواج دلیری و لطافت را جاری سازد. کابل خانهی ساده و قدیمی مردمان صمیمی بود که با زبان، فرهنگ و سنتهای متفاوت در آنجا زندگی میکردند.
من کابل را دوست خواهم داشت: برای مهربانیِ که از پشت پردهی تار دلتنگی و آوارگی به ما هدیه میشود؛ برای دخترانی که مسیر اهدافشان را از کابل آغاز کردند و با وجود همهی موانع، به جلو رفتن ادامه دادند، برای پسرانی که در کابل مردانگی و مرد بودن را آموختند (هرچند آسان نبود، اما آنها با اراده حرکت کردند)، برای مردانی که در کابل برای پیدا کردن لقمهنانی حلال، از صبح تا شب با شجاعت و اراده کار کردند و برای مادرانی که مادرانه، سقف بالای سر خانوادهی خود شدند و همزمان یک مادر، یک همسر، یک دوست، یک دختر، یک همدم و یک خواهر باقی ماندند.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه