صبح که از خواب بیدار میشوم، هنوز همان دختر دیروزم؛ با همان نگرانیها، همان سوالها و همان آیندهی نامعلوم. اما چیزی درونم تغییر کرده است؛ حالا میدانم که قرار نیست همهچیز یکباره درست شود. شاید کافی باشد امروز فقط یک قدم بردارم: یک صفحه بخوانم، یک جمله بنویسم، یک رویا را دوباره به یاد بیاورم و به خودم قول بدهم که تسلیم نشوم.
گاهی با خود فکر میکنم شاید بزرگترین شجاعت، نترسیدن نباشد؛ شاید شجاعت واقعی این باشد که با وجود ترس، باز هم ادامه بدهی. من دختر سرزمینی هستم که خیلی از دخترانش مجبور شدهاند رویاهایشان را در سکوت نگه دارند؛ دخترانی که کتابهایشان را با حسرت نگاه میکنند و آیندهای را تصور میکنند که شاید رسیدن به آن آسان نباشد. اما من نمیخواهم رویاهایم در ذهنم باقی بماند. میخواهم روزی وقتی به گذشته نگاه میکنم، از خودم نپرسم: «چرا تلاش نکردم؟» میخواهم بگویم: «من تمام توانم را به کار بردم.»
شاید موفق نشوم آنطور که امروز تصور میکنم. شاید مسیرم تغییر کند؛ شاید بعضی آدمها از زندگیام بروند و بعضی درها برایم بسته بمانند، اما هنوز میتوانم درِ دیگر را امتحان کنم، چون زندگی همیشه یک راه ندارد و من هنوز راههای زیادی برای پیدا کردن دارم…
گاهی شبها، وقتی همهجا ساکت میشود، به آینده فکر میکنم؛ به روزی که دیگر لازم نباشد برای درس خواندن اینهمه نگران باشم؛ به روزی که بتوانم با خیال راحت کتابم را در دست بگیرم و برای آیندهای که دوست دارم تلاش کنم. در ذهنم، خودم را سالها بعد میبینم؛ شاید با همان چشمها، اما با دلی آرامتر و لبخندی که حاصل تمام سختیهای گذشته است. آن روز شاید به خود امروزم بگویم: «دیدی؟ آنهمه ترس، پایان راه نبود. تو فقط باید ادامه میدادی.» و شاید آن روز بفهمم که بعضی رویاها دیر میرسند، اما دیر رسیدنشان به معنی نرسیدن نیست.
پس امروز، با تمام ترسهایم، دوباره کتابم را باز میکنم. من هنوز میترسم، اما هنوز امیدوارم؛ هنوز خستهام، اما هنوز ایستادهام، هنوز راه زیادی مانده، اما هنوز قدم اول را برمیدارم. من دختری با هزاران ترسم؛ اما شاید روزی همین دختر، با تمام زخمهایش، با تمام اشکهایش و با تمام روزهایی که فکر میکرد نمیتواند، به یکی از بزرگترین رویاهایش برسد. آن روز، دیگر فقط از ترسهایم نخواهم نوشت؛ از شجاعتی خواهم نوشت که در میان همان ترسها پیدا کردم.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه