فردا هنوز نرسیده

من صبح‌ها همیشه با انگیزه از خواب بیدار نمی‌شوم. بعضی صبح‌ها زنگ هشدار را خاموش می‌کنم و چند دقیقه دیگر می‌مانم؛ نه برای این‌که خوابم بیاید، برای این‌که هنوز حوصله‌ی روبه‌رو شدن با خودم را ندارم. اتاق نیمه‌تاریک است. گوشی کنار دستم افتاده و چند پیام نخوانده روی صفحه‌اش مانده. از کوچه صدای موتر می‌آید. کسی زندگی‌اش را شروع کرده، کسی سر کار می‌رود، کسی به درسش می‌رسد؛ اما من هنوز میان خواب و بیداری گیر مانده‌ام.

گاهی در همان چند دقیقه، تمام زندگی‌ام را با خودم حساب‌وکتاب می‌کنم: این را چرا شروع کردم و تمام نکردم؟ چرا آن فرصت را از دست دادم؟ چرا بعضی‌ها جلوتر رفتند و من هنوز این‌جا هستم؟ چرا چیزی که برایم خیلی مهم بود، برای دیگران این‌قدر آسان به دست آمد؟

بعد گوشی را برمی‌دارم و بی‌اختیار زندگی آدم‌های دیگر را نگاه می‌کنم. یکی موفقیتش را گذاشته، یکی از یک فرصت تازه نوشته، یکی عکس دانشگاهش را منتشر کرده و یکی از کاری که مدت‌ها برایش تلاش کرده، نتیجه گرفته است. من در حالی که صفحه را پایین می‌کشم، متوجه می‌شوم دارم خودم را با تکه‌هایی از زندگی دیگران مقایسه می‌کنم؛ با نتیجه‌ای که آن‌ها نشان داده‌اند و با تمام پشت‌صحنه‌ای که من از آن بی‌خبرم.

گوشی را کنار می‌گذارم، اما آن فکر می‌ماند: «نکند من عقب مانده‌ام؟» شاید بعضی وقت‌ها واقعاً عقب مانده‌ام. نمی‌خواهم به خودم دروغ بگویم و همه‌چیز را با چند جمله‌ی قشنگ توجیه کنم. روزهایی بوده که می‌توانستم بیشتر تلاش کنم و نکردم؛ کارهایی بوده که از ترس شروع نکردم، فرصت‌هایی بوده که به خاطر دودلی از کنارشان گذشتم.

اما یک چیز را تازه فهمیده‌ام: این‌که از خودم ناراضی باشم، گذشته را عوض نمی‌کند. پس به جای این‌که هر صبح شکست‌های قبلی‌ام را دوباره مرور کنم، سعی می‌کنم یک سؤال ساده از خودم بپرسم: امروز چه کاری از دستم برمی‌آید؟ گاهی جوابش خیلی کوچک است: یک ساعت درس خواندن، تمام کردن یک نوشته‌ی نیمه‌کاره، مرتب کردن میز، یاد گرفتن چند واژه‌ی تازه، یا جواب دادن به کاری که چند روز عقب انداخته‌ام.

قبلاً فکر می‌کردم برای تغییر زندگی باید یک اتفاق بزرگ بیفتد؛ یک فرصت عجیب، یک درِ ناگهانی، یک روز که همه‌چیز یک‌باره سر جای خودش قرار بگیرد. حالا دیگر آن‌قدر مطمئن نیستم. شاید زندگی بیشتر با همین کارهای کوچک جلو می‌رود؛ کارهایی که هیچ‌کس برای‌شان دست نمی‌زند و در هیچ عکسی دیده نمی‌شوند: یک صفحه‌ای که خوانده می‌شود، یک جمله‌ای که نوشته می‌شود، یک «نه» به تنبلی، و یک «دوباره شروع می‌کنم» بعد از چند روز رها کردن.

من آدمی نیستم که همیشه امیدوار باشد. گاهی واقعاً خسته می‌شوم؛ گاهی به آرزوهایم نگاه می‌کنم و فاصله‌ی میان خودم و آن‌ها آن‌قدر زیاد به نظر می‌رسد که دلم می‌خواهد بی‌خیال‌شان شوم. اما بعد به گذشته‌ام فکر می‌کنم؛ به چیزهایی که یک زمانی برایم دور و غیرممکن بودند و حالا بخشی از زندگی عادی‌ام شده‌اند. چیزهایی که آن روزها نمی‌دانستم چطور قرار است اتفاق بیفتند، بالاخره اتفاق افتادند؛ نه دقیقاً به شکلی که تصور کرده بودم، اما آمدند.

همین است که نمی‌توانم با اطمینان بگویم نمی‌شود. شاید چیزی که امروز نمی‌شود، فقط هنوز وقتش نرسیده است. این «هنوز» برای من کلمه‌ی کوچکی نیست. «هنوز» یعنی راه باقی مانده؛ یعنی فرصت هست؛ یعنی داستان را نمی‌شود از وسطش قضاوت کرد.

گاهی شب‌ها قبل از خواب به خودم فکر می‌کنم که اگر چند سال بعد به امروز نگاه کنم، چه چیزی بیشتر از همه به یادم می‌ماند؟ این‌که چند بار شکست خوردم؟ یا این‌که با وجود همان شکست‌ها، دوباره میز کارم را مرتب کردم، دفترم را باز کردم و شروع کردم؟ فکر می‌کنم دومی.

برای همین دیگر نمی‌خواهم هر روز از خودم بپرسم چرا شبیه کسی دیگر نیستم. من قرار نیست زندگی او را زندگی کنم. من فقط باید حواسم باشد از خودِ دیروزم دورتر نروم. اگر امروز یک قدم برداشتم، کافی است؛ اگر فردا دو قدم برداشتم، بهتر و اگر روزی فقط توانستم از جایم بلند شوم و دوباره شروع کنم، همان هم کم نیست.

من هنوز به همه‌چیز نرسیده‌ام. شاید خیلی چیزها دیرتر از چیزی که می‌خواهم به دستم برسند؛ شاید بعضی آرزوهایم شکل دیگری پیدا کنند، شاید حتی روزی بفهمم چیزی که برایش این‌همه جنگیده‌ام، اصلاً آن چیزی نبوده که می‌خواستم. اما فردا هنوز نرسیده است و من نمی‌خواهم قبل از رسیدنش، درباره‌اش تصمیم بگیرم.

امروز فقط پرده را کنار می‌زنم، پنجره را باز می‌کنم، هوای تازه را به اتاق راه می‌دهم و می‌نشینم پشت همان میزی که بارها از کنارش ناامید بلند شده‌ام. دفترم را باز می‌کنم. صفحه سفید است و شاید قشنگ‌ترین قسمت ماجرا همین باشد: هنوز چیزی روی آن نوشته نشده؛ هنوز می‌توانم جور دیگری ادامه بدهم.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000