بیستم عقرب ۱۴۰۵؛ چهارده سال از آغاز داستان من می‌گذرد، اما هنوز هزاران حرف ناگفته در دلم و هزاران رویا در پیش رویم دارم. امروز، روز تولد دختری است که نامش را صالحه گذاشتند؛ دختری که نمی‌دانست جهان چه داستان‌هایی برایش نوشته است، اما روزی قلم به دست گرفت تا خودش نیز نویسنده‌ی داستان زندگی‌اش باشد.

من صالحه امیری هستم؛ دختری از افغانستان، سرزمینی که در آن، گاهی رویاهای دختران پشت درهای بسته می‌مانند، فرصت‌های‌شان محدود می‌شوند و صدای‌شان کمتر از آنچه باید، شنیده می‌شود. اما من باور دارم که داستان یک دختر را نباید تنها با محدودیت‌هایی که با آن‌ها روبه‌روست تعریف کرد؛ بلکه باید از رویاهایی نیز گفت که با وجود تمام دشواری‌ها، هنوز در قلب او زنده‌اند. من به دنیا نیامدم تا ارزش دختر بودنم را به کسی ثابت کنم، اما می‌خواهم با آموختن، نوشتن و قدم‌هایی که برمی‌دارم، نشان دهم که صدای یک دختر، هرچند جوان، ارزش شنیده شدن دارد.

در این چهارده سال، همه‌چیز همیشه آسان نبوده است. مسیر من فقط از موفقیت‌ها و لحظه‌های خوش ساخته نشده؛ روزهایی هم بوده‌اند که خستگی، نگرانی و مسئولیت‌ها سنگین‌تر از توانم به نظر می‌رسیدند. با این حال، هنوز در مسیر یادگیری هستم؛ میان درس‌های مکتب، امتحان‌ها، کتاب‌ها، نوشته‌ها و رویاهایی که نمی‌خواهم فراموش‌شان کنم.

در کنار تحصیلاتم، از فرصت‌های گوناگون یادگیری بهره برده‌ام و گواهی‌نامه‌هایی از دوره‌ها و برنامه‌های آموزشی مرتبط با نام‌هایی چون دانشگاه پنسیلوانیا، دانشگاه کمبریج، دانشگاه کرنل، دانشکده‌ی حقوق واشنگتنِ دانشگاه امریکن و گوگل به دست آورده‌ام. برای من، هر گواهی‌نامه فقط یک سند نیست؛ یادآور ساعاتی است که برای یادگرفتن گذاشته‌ام، مهارت‌هایی که کوشیده‌ام به دست آورم و افقی که می‌خواهم برای آینده‌ام گسترده‌تر بسازم. البته می‌دانم که این اسناد پایان راه نیستند؛ آن‌ها تنها بخشی از مسیری‌اند که هنوز باید در آن بسیار بیاموزم.

اما میان تمام این تجربه‌ها، چیزی هست که جایگاه ویژه‌ای در قلبم دارد: نوشتن.

من می‌نویسم، چون بعضی دردها در سکوت گم می‌شوند و بعضی رویاها، اگر روایت نشوند، از یادها می‌روند. می‌نویسم تا از دخترانی بگویم که حق آموختن دارند؛ از نسلی که شایسته‌ی آینده‌ی روشن‌تر است و از امیدی که حتی در دشوارترین روزها می‌تواند راهی برای ادامه دادن پیدا کند. نوشته‌هایم در مسیر انتشار در رسانه‌هایی چون شیشه مدیا، روزنامه‌ی هشت‌صبح و بنیفیس قرار گرفته‌اند و هر بار که کلماتم فرصتی برای خوانده شدن پیدا می‌کنند، بیشتر به این باور می‌رسم که قلم می‌تواند پلی باشد میان تجربه‌ی یک نفر و احساس هزاران نفر دیگر. من با استفاده از قلمم و مهارت نویسندگی‌ام، با انتشار متن‌ام در گروه «Project Our World» در لینکدین، قدمی برای رسیدن به رویایم برمی‌دارم.

شاید هنوز نتوانم جهان را تغییر دهم؛ شاید هنوز برای بسیاری از رویاهایم به زمان، دانش و تجربه‌ی بیشتری نیاز داشته باشم. اما می‌توانم از امروز آغاز کنم؛ با آموختن، با نوشتن و با جدی گرفتن مسئولیتی که در برابر آینده‌ی خودم و صدای دختران احساس می‌کنم.

من رویای آموختن حقوق و دیپلماسی را در قلبم دارم. می‌خواهم روزی بتوانم در مسیری قدم بدارم که در آن، دفاع از حقوق بشر تنها یک جمله‌ی زیبا نباشد، بلکه به تلاشی واقعی برای ساختن جهانی عادلانه‌تر تبدیل شود؛ جهانی که در آن هیچ دختری برای آموختن، اندیشیدن و ساختن آینده‌اش مجبور نباشد با درهای بسته روبه‌رو شود.

و امروز، در چهارده‌سالگی، می‌خواهم چیزی را به خودم یادآوری کنم:

لازم نیست همین امروز به تمام رویاهایم رسیده باشم. لازم نیست همیشه قوی باشم، همیشه پاسخ همه‌چیز را بدانم یا هر روز دستاورد تازه‌ای داشته باشم. من هنوز دختری در آغاز راه هستم؛ دختری که حق دارد بیاموزد، اشتباه کند، تجربه به دست آورد و آرام‌آرام به انسانی تبدیل شود که آرزویش را دارد.

من فقط نامی روی گواهی‌نامه‌هایم نیستم.

فقط نمره‌هایی در کارنامه‌ام نیستم.

فقط نوشته‌هایی نیستم که روزی منتشر شده‌اند.

من مجموعه‌ای از تجربه‌ها، پرسش‌ها، احساسات، امیدها و رویاهایی هستم که هیچ‌کدام به‌تنهایی تمام وجودم را تعریف نمی‌کنند. شاید روزی به گذشته نگاه کنم و لبخند بزنم؛ نه فقط به خاطر چیزهایی که به دست آورده‌ام، بلکه به خاطر تمام قدم‌های کوچکی که در روزهای معمولی برداشته‌ام، تمام چیزهایی که آموخته‌ام و تمام دفعاتی که به خودم فرصت داده‌ام تا دوباره شروع کنم.

سلام به چهارده‌سالگی‌ام؛ به سالی که می‌خواهم در آن بیشتر بیاموزم، عمیق‌تر بنویسم، آگاهانه‌تر انتخاب کنم و برای رویاهایم قدم‌های واقعی‌تری بردارم.

سلام به دختری که هنوز تمام داستانش را نمی‌داند، اما می‌خواهد قلمش را زمین نگذارد.

سلام به آینده‌ای که هنوز نوشته نشده است؛ به صفحاتی سفید که می‌توانند روزی پر از تجربه، دانش، تلاش و امید شوند.

امروز، برای تمام راهی که آمده‌ام، به خودم افتخار می‌کنم؛ نه به این معنا که همه‌چیز را به دست آورده‌ام، بلکه به این معنا که هنوز فرصت دارم رشد کنم و داستانم را با انتخاب‌هایم ادامه دهم.

تولدم مبارک؛ برای چهارده سال زندگی، برای درس‌هایی که آموخته‌ام، برای رویاهایی که هنوز در قلبم زنده‌اند و برای آینده‌ای که می‌خواهم با تلاش، دانش و قلمم در ساختن آن سهم داشته باشم.

من صالحه امیری هستم؛ دختری از افغانستان، با قلمی برای روایت کردن، ذهنی تشنه‌ی آموختن و رویاهایی که هنوز به پایان نرسیده‌اند.

این پایان یک فصل نیست؛ آغاز فصلی است که هنوز خودم باید آن را بنویسم.