برایم امید ببخش

برایم امید ببخش؛ امیدی که بتوانم دوباره به زندگی، هدف و رویایم برگردم. من همانم که چندین سال است در آرزوی باز شدن درِ مکتبم، که کاش روزی فرا رسد که باز در چوکی‌های مکتب نشسته و صدای بانو‌معلم را بشنوم. او برای‌ ما دوباره درس دهد، او از آینده برای ‌ما بگوید و ما هم بدون ترس از آینده، به‌سوی او نگاه کنیم و امیدوار باشیم.

حالا این چندین سال، برای همه‌ی دختران افغانستان مثل چندین قرن گذشته احساس می‌شود. من حالا در فراق باز شدن درِ مکتب دارم پیر می‌شوم و دارم خودم را می‌بازم.

ولی وقتی کودکی کوچک را می‌بینم که کتاب‌های مکتبش در دستش است و آن یونیفرم قشنگی بر تن دارد و با لب‌های خندان به‌سوی مکتب روان است، انگار احساس می‌کنم چقدر زندگی قشنگ است و چقدر امیدبخش است. من می‌توانم در یک لحظه نگاه کردن به او، شارژ شوم و انرژی بگیرم.

یک روز که خیلی خسته بودم، اتفاقی از سرکی که رد می‌شدم، مکتبی بود که صدای شاگردان از آن بلند می‌شد. می‌گفتند: «ما سازندگان وطن هستیم.» برای بعضی‌ها فقط یک جمله بود، اما برای من امیدی ایجاد می‌کرد و به من این معنا را می‌داد که ما هنوز زنده‌ایم برای اینکه این وطن را آباد سازیم. آن‌ها به خود و توانایی خود باور داشتند که روزی می‌توانند برای من و جامعه‌ی خود امید ببخشند و به مردم سرزمین خود یاد دهند که چگونه به یکدیگر و وطن‌شان عشق بورزند و چگونه برای آبادی و ساختن این وطن اتحاد کنند.

من از آن جمله یاد گرفتم که هنوز امیدی هست. در حالی که شرایط خوبی برای درس خواندن دختران نیست، اما آن کودکان با دل پرامید، خود را سازندگان وطن خود می‌دانند. بعد از آن روز، به خودم قول دادم که همیشه امیدوار باشم؛ چون هیچ‌کسی نمی‌تواند مانع پیشرفت و درس خواندن ما شود و باید همیشه تلاش کنم. شاید حالا نتوانم کاری انجام دهم، اما مطمئن هستم که روزی می‌توانم در کنار خواهران و برادرانم این وطن را آباد کنم و هیچ‌وقت نباید ناامید باشیم، بلکه ما باید کسانی باشیم که برای دیگران امید می‌بخشد و امید را در دل خاموش آن‌ها زنده می‌کند.

و یاد گرفتم که لحظه‌لحظه‌ی زندگی زیباست؛ اگر به زیبایی‌ها نگاه کنیم و امید هم در همه جا هست. گاهی با نگاه کردن به چشمان یک دختر کوچکی که با لب‌های خندان به‌سوی مکتب می‌رود و گاهی با یک کلمه‌ یا حرفی که همان دختران مکتبی با دل پر از امید درباره‌ی آینده‌ی خود و آینده‌ی سرزمین خویش می‌گویند.

من گاهی با خودم می‌گفتم که دیگر راهی برای درس خواندن و ترقی کردن نیست، اما حالا یاد گرفتم که من باید از آن‌هایی باشم که نه تنها به خود و دوستانش، بلکه برای دخترانی دیگر نیز امید ببخشد و چراغ خاموش امید آن‌ها را با قلبم روشن کند و نگذارد که آن‌ها در سایه‌ی تاریکی نابود شوند؛ بلکه آن‌ها هم کسانی باشند که برای خواهران دیگر ما امید ببخشند؛ نه تنها امید، بلکه یاد بدهند چگونه با عشق زندگی کنیم، چگونه عشق بورزیم و چگونه مکتب بسازیم.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000