کمر بستم و دوباره برخاستم

کابل که سقوط کرد من دردشت برچی غرب کابل دانش‌آموز صنف ده مکتب بودم. در سال‌های دوران مکتب، در کنار درس‌های مکتب زبان انگلیسی نیز می‌خواندم.

تا صنف دهم مکتب من زبان انگلیسی را خیلی خوب یاد گرفته بودم. از جمله صحبت‌کردنم به زبان انگلیسی بسیار خوب شده بود.

آن قدر انگلیسی زیاد صحبت کرده بودم که حتا در صحبت‌های روزمره و فارسی‌ام با خانواده و دوستان و مردم، ناخواسته کلمات انگلیسی به زبانم می‌آمد.

هنوز خیلی خوب به یاد دارم که به خاطر همان کلمات ناخواسته‌ی انگلیسی وسط صحبت‌هایم، بارها از طرف مادر و مادربزرگ و خانواده سرکوب شده‌ام. آنان، به پاس احترام فروتنانه‌ی جامعه مرا قهر می‌شدند که با مردم انگلیسی نگویم، با قوم و خویش چیزی نامفهومی به زبان نیاورم که مردم خودنمایی فکر می‌کنند. می‌گویند دختر فلانی دو روز رفته انگلیسی خوانده و حالا سر ما بی‌سوادها خودنمایی می‌کند.

من خیلی مواظب بودم، ولی چون طی چندین سال مدام انگلیسی خوانده و تمرین و تکرار کرده بودم ناخواسته سر زبانم بود. در جریان صحبت یک زمان خبر می‌شدم که باز یک چیز نامفهومی گفته‌ام که دیگران نفهمیده‌اند.

یک‌بار عمه‌ام، که مطلقا بی‌سواد است و حتا نمی‌تواند خط بخواند، از وطن [از اطراف] آمده بود. ما مهمانی گرفته بودیم و به رسم آن سال‌ها، در کنار او چند نفر دیگر از قوم و خویش را نیز دعوت کرده بودیم. در جریان صحبت‌هایی که در خانه می‌شد، من از آشپزخانه با عمه‌ام صحبت می‌کردم و نمی‌دانم چه کلمه‌ی انگلیسی به زبانم آمده بود. من متوجه نبودم ولی چندبار این‌طوری شده بود. عمه‌ام که شوخ‌طبع هم بود، بلند صدا کرد «یکی بیاید گپ‌های این دختر را به من بفهماند. عمه‌ی بی‌سواد نمی‌فهمد که این دختر مکتب‌رفته چه می‌گوید.» چون مهمان‌ها هم از مرد و موی‌سفید و زنان بودند، یادم است من خیلی شرم شده بودم.

اما با سقوط کابل ناگهان و به یک‌باره از درس و انگلیسی فاصله گرفتم. با ممنوعیت‌هایی که برای دختران وضع شد ناامید شدم. خانه‌نشینی، ناامیدی و فاصله از درس و کورس، رفته رفته روی من تاثیر گذاشت؛ آن‌قدر تاثیر که بعدها انگلیسی را تقریبا پاک فراموش کردم.

نزدیکِ چهار سال از سقوط گذشته بود، منی که در زمان نه چندان دور به خاطر انگلیسی صحبت‌کردن سرزنش می‌شدم، اکنون می‌شرمیدم که یک کلمه انگلیسی یاد ندارم. شبیه این شده بودم که گویا ضربه‌ی سختی خورده‌ام، یا سکته‌ی مغزی کرده‌ام که هیچ چیزی یادم نمانده است.

از پارسال اما تصمیم گرفتم که تسلیم نشوم. چهارسال خانه‌نشینی، چهارسال سکوت و انزوا و فاصله بس بود. با خودم حساب و کتاب کردم که سال‌ها چه قدر زحمت کشیدم، کم‌خوابی کردم، بی‌پولی کشیدم، روزها پیاده رفتم، گرسنه درس خواندم، گفتم آخرش هم که فراموش کنم فاجعه است.

نمی‌دانم چه روز یا شبی بود، اما از همان زمان یکایک تصمیم گرفتم که باید راهی را که رفته‌ام ادامه بدهم. به خودم امیدواری دادم که دایم این‌طوری نمی‌ماند. دیر یا زود اوضاع تغییر می‌کند و برای سال‌ها بعد هم که شده باید خودم را بالا و بالاتر برسانم.

در شرایطی که ما داشتیم، شروع دوباره‌ی من یک چالش بود. من از پس هزینه‌های تحصیل دوباره برنمی‌آمدم. خانواده‌ی ما اقتصاد خوبی نداشت و حمایت من سخت بود. آنان یک‌بار برای من هزینه کرده بودند، بار دوم علاقمند هزینه نبودند. مخصوصا که فکر می‌کردند حالا نه من دل و دماغ خواندن دوباره را  دارم و نه فضایی است که از آموخته‌هایم استفاده کنم.

همان شد که برگشتم به اهدافم. منی که تقریبا انگلیسی را پاک فراموش کرده بودم، از نو شروع کردم. کتاب خریدم، کورس رفتم، پادکست گوش دادم، فیلم دیدم، تکرار کردم، تمرین کردم و خوش‌بختانه بسیار زودتر از بار اول، دوباره توانستم همان‌قدر که زمانی بلد بودم، یاد بگیرم.

من حالا در چندین کورس گم‌نام در پس‌کوچه‌های غرب کابل انگلیسی درس می‌دهم. دوباره خوب انگلیسی گپ می‌زنم، دوباره با لرز و ترس میان جامعه برگشته‌ام و دوباره امیدوار شده‌ام. از همان کورس‌ها معاش کمی هم می‌گیرم که جواب‌گوی هزینه‌های خودم است.

همین مقدار کمربستگی و برخاستن مرا سرپا کرده است. من مریضیِ داشتم که قلبم می‌گرفت، گاهی ناگهانی ضعف می‌کردم و دست‌وپایم چنگ می‌کرد. اما از زمانی که می‌روم بیرون، با شاگردان، با اهالی اداره‌ی کورس و با دختران صحبت می‌کنم، آن مریضی‌ام دیگر گم شده است. اکنون نه دوا می‌خورم، نه جگرخونم و نه از کسی پول طلب می‌کنم. اندکی حالم خوش است.

می‌دانم شرایط برای ما دختران بسیار سخت شده است. من نه وضعیت بد را انکار می‌کنم و نه برای عبور کسی از این روزهای بد نسخه می‌پیچم. برای دیگران راه حلی ندارم، اما برای خودم دست‌کم تا حالا اندکی شرایط را بهتر کرده‌ام. دیدم چاره‌ای نیست، کمر بستم و برخاستم.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000