در این شرایطی که ما در آن قرار گرفته‌ایم، باید دردهای بزرگی را متحمل شویم. درد محدودیت، درد محرومیت از تحصیل و درد بزرگ‌ترین جرمی که گویا داریم، یعنی دختر بودن، همه بر ما سنگینی می‌کنند. روزگاری شده است که هیچ دردی بزرگ‌تر از درد دیگر شمرده نمی‌شود؛ چون همه‌ی آن‌ها مثل همدیگر بار سنگینی بر دوش ما می‌گذارند. درد، بیش از سه کلمه نیست، اما چنان انسان را متأثر می‌سازد که انگار هزاران کلمه‌ی سهمگین در کنار هم‌دیگر قرار گرفته‌اند.

زندگیِ هرروزه‌ی ما پر است از ناامیدی، تنهایی و رنج؛ اما چیزی که در میان این همه تاریکی اهمیت دارد، این است که اگر امروز ما این دردها را تحمل می‌کنیم، یعنی هنوز ما زنده‌ایم. میان این همه رنج‌هایی که زندگی برای انسان به وجود می‌آورد، شاید نباید مدام با آن‌ها مقابله کرد؛ بلکه گاهی باید قبول کرد که این رنج‌ها و دردها، همه‌شان جزئی تفکیک‌ناپذیر از زندگی انسان هستند. دقیقاً همین‌هاست که باعث می‌شود انسان‌ها نفس بکشند و برای ادامه‌ی زندگی بجنگند.

هر روز باید این حقیقت را به خود یادآوری کنیم که قرار نیست در دنیای کنونی ما چیزی مطلق به نام خوشحالی وجود داشته باشد؛ پس باید برای تمام دردها و رنج‌هایی که زندگی قرار است به ما نشان دهد، آماده بود. زندگی تصاویر زیبایی است که از چشمان تو انعکاس می‌یابد و می‌خواهد خودش را زیبا بنمایاند. زندگی شاید پر از رنج باشد، اما باز هم زیباست و چیزی که آن را زیباتر کرده، همین امید، ادامه دادن و کنار آمدن با رنج و دردهای روزگار است.

زندگی قرار نیست برای هیچ‌کسی آسان بگیرد؛ قرار است سخت باشد و هنر ما این است که هر روز و هر لحظه، به دردها و رنج‌های زندگی به چشم یک «راه حل» نگاه کنیم، نه به چشم یک «سدِ راه». اگر می‌خواهی دنیا را تغییر بدهی، پس تنها متکی به خوشحالی‌هایت نباش؛ چون در این صورت، از ناراحتی‌هایت بیشتر رنج خواهی برد. زندگی در حقیقت همان لحظه‌هایی است که ما کوشش می‌کنیم تا بهتر از دیروز زندگی کنیم و همین تلاش است که انسان را خوبتر به حرکت می‌اندازد.

پس حالا اگر به شرایطی که در آن قرار داریم برگردیم، باید گفت که دقیقاً همین‌طور است؛ هیچ چیزی در این جهان ماندگار نیست، نه خوشی‌ها و نه غم‌ها. اگر این محدودیت‌های سنگین هرگز سراغ ما نمی‌آمدند، شاید ما هرگز معنی واقعی «رهبری زنانه»، ارزش درس و عظمت تلاش را به این عمق درک نمی‌کردیم. پس دردها گاهی مفید هم هستند؛ همه‌چیز بستگی به این دارد که ما چگونه به این دردهای‌مان نگاه می‌کنیم و چگونه شجاعانه با آن‌ها کنار می‌آییم.