انسان در طول زندگی خود همیشه در حال یادگیری است، از بدو تولد تا زمان بزرگ‌سالی و حتی کهن‌سالی. این یک اصل است که رشد فیزیکی انسان محدودیت دارد، ولی آدمی از لحاظ ذهنی همیشه در حال یادگیری است؛ فرقی نمی‌کند در چه سن و سالی باشد و یا در چه حالتی. نظر به نبوغ انسان و ذهنیت وی، یادگیری متفاوت است و می‌تواند منابع مختلفی هم داشته باشد. ما با دیدن می‌آموزیم، با شنیدن و گوش کردن می‌آموزیم، از اشخاص دیگر می‌آموزیم و از تجربه‌ها و خاطرات بقیه یاد می‌گیریم. با تشکیل ذهنیت‌ ما، چیزهای جدید می‌آموزیم و با بینشی که نسبت به جهان داریم، مطالب جدیدی یاد می‌گیریم.

امروزه با وجود اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، ممکن است از اهمیتِ خواندن در یادگیری مقداری کم شده باشد، ولی قطعاً به یقین هنوز هم خواندن، اصلی‌ترین روش یادگیری و تشکیل ذهنیت و شخصیتِ‌مان است. یادگیری، کلید کمال است. وقتی می‌آموزی، در حقیقت در حال صیقل دادن الماسِ درونت هستی و وقتی به کمال برسی، شرایط نیست که تو را تعریف می‌کند، بلکه تو هستی که شرایط را تعریف می‌کنی، برای مشکلاتت راه حل می‌یابی، در جهت رشد جمعیِ جامعه‌ات قدم برمی‌داری و کسی خواهی بود که حتی وقتی نباشی هم مردم از تو یاد کنند و به دیده‌ی نیک به تو بنگرند.

دشمنان آگاهی، امروز این حقیقت را دریافته و در پی دو‌ هدف است؛ هدف نخستش به انزوا کشاندن ما، ایجاد رعب و وحشت در ذهن‌های ما و قابلِ پیش‌بینی ساختنِ ماست، و هدف دوم آن، نابودسازیِ راه‌های یادگیری، خواندن و آموختن است. حتی دشمنانی که خودشان چیز بسیاری نمی‌دانند، به این عقیده رسیده‌اند که اگر من و تو بیاموزیم، می‌توانیم هر کدام مانند بمب اتم عمل کنیم، ولی من و تو هنوز به این ذهنیت نرسیده‌ایم.

کور خوانده‌اند آنانی که فکر می‌کنند با خاموش کردن مکاتب و آزار و‌ اذیتِ نصابِ تعلیمیِ خصوصی، و سنگ انداختن جلوی طبقه‌ی بزرگ جامعه، که طبقه‌ی اناث باشد، می‌توانند جلوی این نهضت ذهنی و عملی ما را بگیرند. ما ریشه‌های تنیده در امیدیم. به مانند گل‌های کوهستان که از میان انبوهی از سنگ‌ها و مشکلات سر بر می‌آورند، ما هم رشد می‌کنیم و شکوفا می‌شویم. ما برگ برنده‌ی خود را می‌شناسیم و از آن به بهترین شکل استفاده خواهیم کرد.

شاید تَنِ‌ ما را با زنجیر ببندند و با نشانه گرفتن اسلحه‌های‌شان، طعم زور و خفتی را که به ما نشان می‌دهند به کام ما تلخ کنند، ولی باید به این باور برسند؛ حتی اگر نسل‌ها طول بکشد، باز هم از میان همین مردم، کسانی خواهند آمد که با اراده‌ی زرین، سرنوشت خود را رقم می‌زنند. وقتی در حال ساختن هستی، دردهایی که متحمل می‌شوی، اگر تو را بکشد نامت را جاویدان می‌کند؛ ولی اگر قدرتِ کشتنت را نداشته باشد، فقط و فقط قوی‌ترت می‌کند.