بعضی اوقات مردم در تاریکی گیر می‌مانند و راه بیرون‌رفت از بحران را گم می‌کنند و دچار یأس و ناامیدی می‌شوند. آن‌ها در تنگنای زندگی گیر می‌مانند. کسانی هستند که اراده‌ای برای ادامه دادن و هدفی برای رسیدن ندارند، آن‌ها نمی‌توانند انتخاب کنند که به سمت موفقیت حرکت کنند و ترس و وحشت‌شان باعث می‌شود که متوقف شوند و از هدف‌ها و آرزوهای خود دست بردارند. تاریکی‌ها راه آن‌ها را بسته می‌کند و راه روشن را ناپدید. امروزه متأسفانه کشور عزیز ما افغانستان در تاریکی و جهل گیر مانده است؛ تاریکی‌هایی که امان نفس کشیدن را به دختران نمی‌دهد. تاریکی‌ها همه جا را پوشانده است، ولی دختران افغانستان با اراده‌ی قوی می‌خواهند ادامه دهند و راه روشن را در این تاریکی مرموز پیدا کنند. پیدا کردن راه روشن سخت، ولی ناممکن نیست. پس بیایید راه روشن زندگی‌ خود را پیدا کنیم، متوقف نشویم و ادامه دهیم و زندگی و هدف خود را قربانی تاریکی‌ها نکنیم.

اگر ما هدف داشته باشیم، همیشه راهی برای ادامه دادن است. یک کلکین روشن برای زندگی کردن همیشه وجود دارد. ما باور داریم که هیچ روشنی در پشت تاریکی نمی‌ماند. روشنی طلوع می‌کند، چه تاریکی بخواهد یا نخواهد. زمانی می‌رسد که روشنی همه جا را فرا می‌گیرد و تاریکی‌ها را می‌پوشاند و ما راه روشن آینده خواهیم بود. ما به هدف‌های خود می‌رسیم، چون به خود و به خدایی که ما را آفریده است باور داریم. ما آموختن علم را جرم نه، بلکه فرض می‌دانیم، چون پیامبر ما حضرت محمد (ص) علم را بر هر زن و مرد فرض دانسته است. خورشید از تاریکی طلوع می‌کند و ما خورشید آینده خواهیم بود. جهل نمی‌تواند باعث شود ما از چیزهایی که می‌خواهیم و از هدف‌هایی که ما سال‌ها برای رسیدن به آن‌ها تلاش کردیم، دست برداریم. جهل فقط می‌تواند سنگ‌ریزه‌هایی باشد که می‌خواهد سد راه دانایی شود؛ ولی ما از توفان عبور می‌کنیم و سنگ‌ریزه‌ها در مقابل ما هیچ چیزی نیستند. ما سنگ‌ریزه‌های جهل را خواهیم شکست، مثل ابراهیم پیامبر که بت‌ها را شکست.

اگر جاهلان طغیان کنند، فقط می‌توانند به خودشان صدمه بزنند و خودشان را بیشتر در تاریکی‌ها غرق می‌کنند. پس ما باید علم بیاموزیم تا دانا شویم و دیگران را از غرق شدن در تاریکی نجات دهیم. ما باید چشم‌های خود را به ستارگان بدوزیم، نه به درون چاه تاریک. تاریکی مرموز در روشنایی، یعنی ستاره‌های روشن در تاریکی شب؛ پس بیایید ستاره باشیم و بدرخشیم.