گاهی عمیقاً دلم به حال دخترانی می‌سوزد که در جغرافیایی به نام افغانستان زندگی می‌کنند؛ سرزمینی که در آن، دختران در آتش ظلم و بی‌عدالتی می‌سوزند. دختران معصومی که از هر سو زیر فشار قرار دارند، اما تسلیم نومیدی نمی‌شوند. در دنیایی تاریک و ناامن تنها مانده‌اند و باید یک‌تنه بجنگند، نه حمایتی هست و نه فریادرسی؛ اما با وجود تمام زخم‌ها همچنان مانند رودی زلال در جریان‌اند.

هر دختر در افغانستان آن‌قدر اشک ریخته که رنج‌ها برایش عادی شده و آن‌قدر شکسته که گویی دیگر جایی برای شکستن باقی نمانده است. او از هر طرف زیر فشار قرار دارد: در خانه با کابوس ازدواج‌های اجباری و در بیرون با دشمنان خرد و آگاهی. می‌دانم گاهی نایی برای برخاستن نداری، اما بدان که شکست هرگز برازنده قامت تو نیست. حتی اگر در تنگ‌ترین و تاریک‌ترین کنج‌ها محبوس بمانی، نگذار چراغ امید در قلبت خاموش شود.

تو همان شب‌تابک شب‌های تاریکی که مانند مرواریدی درخشان راه را روشن می‌کنی. تو مانند مهتابی که محکوم به تابیدن است و همانند ستاره‌ای در آسمان که به فرشته‌های خردسال امید می‌بخشد. تو زیبایی بی‌پایانی؛ چنان‌که زیبایی گل، آفتاب، مهتاب و کهکشان با وجود تو معنا می‌یابد. اگر تو نبودی، چه کسی از تماشای شبنم بر برگ گل شعر می‌سرود؟

می‌دانم جهانی که با حضور تو جان گرفته، اکنون برایت شبیه به دوزخ شده است. می‌دانم لب‌هایت از بار سنگین نابرابری‌ها می‌لرزد و چشمانت نمناک می‌شود؛ اما بدان که ایستادگی جهان به پایداری تو گره خورده است. ریشه‌های تو به همان شیرزنانی می‌رسد که در طول تاریخ ایستادند، جان باختند و قدرت زن بودن را به رخ کشیدند. تو همان اسطوره‌ی تاریخی هستی که دوباره متولد شده تا سرنوشت را به چالش بکشد. پیروزی در نهایت از آنِ توست؛ زیرا تو برنده به دنیا آمده‌ای. گرچه شاید کودکی‌ات را خیلی زود در دل خاک دفن کردی، اما این رنج‌ها از تو انسانی ساخته که صدها سال از سن خود فراتر و آگاه‌تر است.

دعا می‌کنم هرگز اشک غم نریزی، هیچ دختری بی‌دلیل نادیده گرفته نشود و آن‌چنان بدرخشی که جهان به وجودت افتخار کند. شکست برای اراده استوار دختر افغان بی‌معناست. ما با دشواری‌ها بیگانه نیستیم و زنان بسیاری از دل این طوفان‌ها سرافراز بیرون آمده‌اند. من به زیستن در خاکی که چنین دختران بااستقامتی دارد افتخار می‌کنم.

امروز دختران در افغانستان با وجود تمام محرومیت‌ها و سدها، به دستاوردهایی می‌رسند که شاید دیگران در بهترین شرایط رفاهی به آن دست نیافته‌اند، دستاوردهایی که گواه شجاعت بی‌مانند آن‌هاست.

این واژه‌ها را تنها برای انگیزه دادن ننوشتم، بلکه خواستم یادآور قدرت و زیبایی درونی‌ات باشم تا به یاد آوری ریشه در چه صخره‌های استواری داری. دختران در افغانستان در میان این تبعیض‌ها چنان کارنامه‌ای از استقامت رقم زده‌اند که بر هیچ کاغذی نمی‌گنجد. شاید برخی همیشه در پی قضاوت کردنت باشند؛ اما تنها یک روز دختر بودن در افغانستان دردی دارد به اندازه سال‌ها تحمل قضاوت و انکار شدن.

هر کس این سطور را می‌خواند باید بداند دختر بودن خود افتخاری بزرگ است. دختر بودن یعنی همان لحظه شگفتی که به گستره‌ی کهکشان می‌نگری و محو عظمت و زیبایی بی‌پایانش می‌شوی.