هر صبح که چشمان خود را باز می‌کنیم، به‌خوبی متوجه می‌شویم که هنوز فرصتی برای جبران اشتباهات‌ وجود دارد. نه این‌که از آن‌ها تجربه نگرفته باشیم، بلکه هر روز به ما یادآوری می‌شود که زندگی پلی بی‌پایان است؛ پلی که زمانش فقط نزد خداوند بزرگ معلوم است، نه نزد بنده‌ی او. باید برای خود ثابت […]

در یادداشت قبلی، آن‌جا که از روزهای نخست شکل‌گیری حزب وحدت سخن می‌گفتم، به یکی از اصطلاحات امپاورمنتی نیز اشاره کردم: «کاریدور بدیل» یا «Alternative Pathway». در آن‌جا به اجمال یادآور شدم که حزب وحدت، در متن تحولات جامعه‌ی هزاره، فقط یک تشکل سیاسی نبود؛ بلکه نشانه‌ای از گشوده‌شدن یک مسیر تازه نیز به شمار […]

وقتی سال جدید شد و مکاتب باز شدند، در دقایق اول خوشحال بودم. از این‌که شاید مثل سال‌های گذشته، من هم راهی مکتب شوم، بی‌صبرانه منتظر بودم. با یونیفرم‌هایی با رنگ‌های شبیه به هم، با لبخندی که به امید فردایی بهتر شکل می‌گرفت. با «خداحافظ» گفتن به مادرم برای پنج ساعت و پاسخ او که […]

پنج سال گذشته است؛ پنج سالی که دروازه‌های مکتب به روی دختران در افغانستان بسته مانده است. این پنج سال، تنها عددی در تقویم نیست، بلکه قصه‌ای طولانی از سکوت، انتظار و آرزوهای ناتمام دختران این سرزمین است. روزهایی که یکی پس از دیگری آمدند و رفتند؛ اما دروازه‌هایی که باید باز می‌بودند، همچنان بسته […]

سال نو از راه رسیده است. تقویم‌ها عوض شده‌، عددها تغییر کرده‌ و مردم در گوشه‌وکنار جهان با امید و آرزو به استقبال روزهای تازه رفته‌اند. صدای خنده‌ها ، تبریک‌ها و آرزوهای خوب در هوا پیچیده است. همه از شروعی نو حرف می‌زنند، از فرصت‌های تازه از فردایی که قرار است بهتر باشد. اما در […]