هر وقت از رویا می‌گویم، ناگهان نظرم به سمت رویای دیرینه‌ی خود و همه‌ی مردم سرزمینم می‌رود؛ رویایی که سال‌هاست آن را در ذهن خود پرورانده‌ایم و بهای به حقیقت پیوستنش را صدها بار با جان، خون، همت، آبرو، غرور و عزت خود پرداخت کرده‌ایم. رویایی که ما داریم، یک رویای جمعی و زیباست که باعث تغییر سرنوشت مردم یک ملت می‌شود؛ سرنوشتی که همه از آن بی‌خبرند، ولی می‌تواند همه‌چیز را تغییر بدهد.

رویایی که من از آن حرف می‌زنم، رویایی است که باعث به وجود آمدن لبخند در گوشه‌ی لب‌های پدری می‌شود که برای پیدا کردن لقمه‌نانی حلال، از صبح تا شب گرمای تابستان و سرمای زمستان را تحمل می‌کند، باعث آسایش مادری می‌شود که با اضطراب و استرس چشم به دروازه می‌داند که چه وقت پدر خانواده یا اولادهایش وارد می‌شوند، سبب خوشحالی کودکانی می‌شود که در میان خاک‌ها و سنگ‌های کوچه مشغول بازی کودکانه خود هستند و باعث شکوه و قدرت دختران و زنانی می‌شود که یک عمر از همه‌ی حقوق‌شان محروم بودند و برای داشتن کوچک‌ترین حق خود، همیشه قربانی می‌شدند.

می‌گویند داشتن رویا قشنگ است، اما من می‌گویم رسیدن به رویا و زندگی کردنِ رویا چقدر قشنگ خواهد بود! همیشه در خلوت خودم می‌گویم اگر ما قدرت داشتن رویا را داریم، پس راه رسیدن به رویا را هم می‌توانیم پیدا کنیم. شاید سخت باشد، اما هیچ‌وقت غیرممکن نخواهد بود. همیشه در زندگی موقعیت‌هایی پیش می‌آید که ما را مجبور می‌کند دست از رویاها و اهداف خود برداریم، اما به مرور زمان متوجه می‌شویم که اگر استقامت و شهامت خود را در این موقعیت‌ها از دست ندهیم، به رویاهای خود می‌رسیم

من در رویاهای خودم دختری آزاد هستم؛ کسی که خودش تصمیم می‌گیرد چه بپوشد، چگونه حرف بزند، چه بخواند، کجا برود، با کی دوست باشد و در کجا زندگی کند. اما در واقعیت، حتی قدرت تصمیم‌گیری درمورد رنگ لباسم را ندارم و همیشه باید لباس سیاه بپوشم. چرا؟ چون لباس سیاه نشان‌دهنده‌ی حیا، حجاب و عفت من است! اگر من می‌خواهم به عنوان یک دختر در کشورم زندگی کنم، پس باید همه‌ی قوانین جامعه را رعایت کنم و صدایم را در برابر همه‌ی بی‌عدالتی‌ها و بی‌قانونی‌ها نکشم؛ چون من یک دختر هستم و برای دختران چیزی به نام بی‌عدالتی وجود ندارد و یک دختر همیشه برای اینکه بتواند از حق و حقوق طبیعی خودش زندگی کند، باید زجر، توهین و تحقیر را به جان بخرد.

زیباترین لحظات برای همه‌ی ما زمانی‌ست که در خیال و رویای خود زندگی می‌کنیم؛ چون کسی یا چیزی نیست که مانع شود و به ما بگوید تو حق انجام این کار را نداری. همه‌ی ما در خیال خود جهان متفاوتی داریم و دنیای تخیلی ما آن‌قدر وسیع و زیباست که نمی‌توانیم با کلمات توصیف‌اش کنیم؛ زیرا کسی نیست که برای ما امر و نهی کند و هیچ چیزی نیست که باعث ترس ما شود.

بزرگ‌ترین رویای من در زندگی، «آزادی» است؛ همین واژه‌ای که فقط از چند حرف ساخته شده است، ولی می‌تواند سرنوشت مردم یک ملت را تغییر دهد؛ ملتی که سال‌های سال منتظر آزادی است و بهای رسیدن به این رویا را با قلب، روح، جسم و زندگی‌شان پرداخت کرده‌اند، ملتی که در طول تاریخ فقط سیاهی دیدند و رنج و هیچ‌وقت حتی لحظه‌ای در زندگی‌شان آسایش و آرامش نداشتند.

زندگی ما سراسر پر از نداهای وحشتناک و عجیبی بوده است که همیشه تن و روح ما را به لرزه درآورده‌اند؛ صداهای هولناکی که نشان‌دهنده‌ی فاجعه‌های بزرگ هستند و خانه و خانواده‌ی صدها نفر را گرفته‌اند و برای آن‌ها چنان درد عظیمی به وجود آورده‌اند که حتی زمان هم قدرت از بین بردن این دردها را ندارد؛ دردهایی که در قلب و روح همه‌ی مردم این سرزمین حک شده است و آن‌ها هیچ راهی به جز نادیده گرفتن آن دردها ندارند.

ولی رویایی که من از آن حرف می‌زنم، به زیبایی طلوع آفتاب است که همه‌جا را روشن خواهد کرد و همه در پرتو نور آن خواهند درخشید. روزی که این رویا به حقیقت مبدل شود، دیگر کسی مجبور نخواهد بود که برای حق و حقوق خودش قربانی بدهد و یا برای اینکه صدای خود را به گوش دیگران برساند، از خود و غرورش دست بکشد؛ بلکه این رویا همه را به زندگی رویایی‌شان می‌رساند، زندگیِ که آن‌ها سال‌های سال در قلب‌شان دفن کرده بودند، اما حالا دوباره زنده می‌شود و همان رویای زیبا را زندگی می‌کنند.

من امیدوارم که روزی رویای آزادی ما به حقیقت مبدل شود و ما دیگر مجبور نباشیم برای پیدا کردن آزادی به سرزمین‌های دیگر برویم و یا برای اینکه از حقوق خود دفاع کنیم، از همه ‌چیز بگذریم؛ بلکه آزادانه و آن‌طور که حق طبیعی ماست، زندگی کنیم و برای خودمان دنیایی از حقیقت‌های زیبا بسازیم.