این روزها روزی پنج‌بار می‌میرم و دوباره از جایم بلند می‌شوم. لباس‌هایم را می‌شویم، خانه را مرتب می‌کنم و غذا می‌پزم. در گوشه‌ای می‌نشینم و به مچ دستم خیره می‌شوم؛ به این فکر می‌کنم که اگر رگ دستم را با تیغ ببرم، چقدر درد خواهد داشت و بعد از چند دقیقه می‌میرم؟ بعد بلند می‌شوم، می‌روم پیش مادر و مشغول پیاز پوست کندن برای غذا پختن می‌شوم. موقع خوردن غذا انگار خاک، سنگ و کلوخ می‌خورم و گلویم تلخ می‌شود؛ اما بعد از غذا سفره را جمع می‌کنم، ظرف‌ها را می‌شوم و بعد کتاب می‌خوانم. وقتی مغزم سنگین شد، کتاب را می‌بندم و به گوشه‌ای خیره می‌شوم… ثانیه‌ها، دقیقه‌ها و ساعت‌ها…
به این می‌اندیشم که این‌بار از کدام راه تلاش کنم برای نجات دادن خود و خانواده‌ام از این وضعیت! بعد به مسیرهایی که تا کنون آمده‌ام و هیچ‌کدام نتیجه نداده‌اند می‌اندیشم و فکر می‌کنم بی‌پایان است؛ نمی‌شود. نه تلاش‌ها و دست‌وپا زدن‌هایم در این باتلاق کارساز است و نه صبر. این ابر سیاه که آسمان زندگی ما را فرا گرفته است، به هیچ وجه کنار نمی‌رود.
اما باز هم با خود می‌گویم: می‌رود… بالاخره می‌رود؛ این ابر سیاه هم بالاخره روزی آسمان ما را ترک می‌کند و خورشید می‌تابد. آری می‌رود؛ مادر همیشه می‌گوید روزهای سخت و تاریک، پشت سر خود روشنایی دارد.
یک روز می‌گذرد، دو روز، یک هفته، یک ماه… اما نمی‌رود که نمی‌رود؛ هر روز طاقت‌فرساتر از دیروز می‌شود و جنگ برای زنده ماندن سخت‌تر. مادر نمی‌خندد، شانه‌های پدر سبک نمی‌شود و من هم نمی‌توانم، توانش را ندارم؛ توان اینکه لبخند روی لب مادر بیاورم و شانه‌های پدر را از بار زندگی سبک کنم. کاش ضعیفه نمی‌بودم.
آری، ضعیفه! همان کلمه‌ای که روزی با شنیدنش خون در رگ‌هایم یخ می‌بست و می‌توانستم کسی را که این کلمه از دهانش خارج شده به آتش بکشم؛ همان کلمه‌ای که هیچ‌وقت قبولش نداشتم، اما زندگی این کلمه را مثل دستمالی تر و حقیقتی تلخ بر صورتم کوبیده بود و هر روز به من یادآوری می‌کرد:
«به خاطر این است که ضعیفه هستی! اگر مرد می‌بودی، پسر می‌بودی، می‌توانستی شانه‌های پدرت را سبک کنی، نگرانی‌های پدرت را با خود تقسیم کنی و مثل یک مرد، دستِ اولین مرد زندگی‌ات را بگیری و بگویی: پدر! مسئولیت‌هایت نصف‌نصف؛ نصفش مال من، پا به پایت کار می‌کنم، حتی اگر توانش را داشتم، بیشتر از تو. آن‌وقت تنها نان‌آور خانه تو نخواهی بود و به خاطر نداشتن آرد و روغن در خانه، شانه‌هایت خمیده نمی‌بود.»
سر مادر را می‌بوسیدم و می‌گفتم: «مادر، تا پسری مثل شیرت را داری، غصه‌ی چه را می‌خوری؟» روز تا شب کار می‌کردم تا مادر خوشحال باشد، خواهر و برادرم پیسه‌ی قلم و کتابچه‌ی‌شان در جیب‌شان باشد و در خانه جنجالی بر سر نداری نباشد.
شب دیرهنگام است؛ اعضای خانه خواب هستند، همه‌جا را سکوت فرا گرفته و فقط صدای تیک‌وتاک ساعت به گوش می‌رسد. باز هم من در گوشه‌ای نشسته‌ام، باز هم همان افکار هستند و من.
من می‌توانم! آری، چرا که نه؟ کی گفته من ضعیفه هستم؟ من تبدیل به اولین دختری می‌شوم که توانست. روزی برای پدر، خانه و موتر می‌خرم. به تمام این روزها نگاه می‌کنم و تمام دغدغه‌هایم، تمام نگرانی‌هایم، تمام مشکلات و تمام جنگ‌اعصاب‌هایم، تمام این مردن‌ها و دوباره برخاستن‌ها، به همه‌ی دوام آوردن‌ها و تسلیم نشدن‌ها و تمام این نداشتن‌ها و تمام این نشدن‌ها را جبران می‌کنم، می‌خندم و می‌گویم: دیدی؟ دیدی شد؟ دیدی توانستی؟ آفرین به تو که جا نزدی، آفرین به تو که تحمل کردی!
این‌ها را در حالی می‌نویسم که اشک در گوشه‌ی چشمم خشک شده، دستانم از شدت فشارهای روی قلبم می‌لرزد؛ تنها هستم و کسی در آغوشم نمی‌گیرد تا بگوید تو می‌توانی. در اتاق سردم تنها نشسته‌ام و خدا هم ساکت است؛ اما همان‌طور که تا کنون جا نزده‌ام، باز هم جا نمی‌زنم. ایمانم را به خدایم از دست نمی‌دهم. می‌دانم، می‌دانم روزی از میان تمام این نشدن‌ها معجزه‌ای می‌روید و روزی این ابر سیاه، آسمان زندگی‌ام را ترک می‌کند و خورشید دوباره خواهد تابید؛ شاید این‌بار روشن‌تر و نورانی‌تر از همیشه…
تا آن روز ادامه خواهم داد. اگر افتادم، دوباره بلند می‌شوم، خاک زانویم را می‌تکانم، دست‌های زخمی‌ام را با پارچه‌ای می‌بندم و دوباره به مسیرم ادامه می‌دهم. اگر باز افتادم، باز هم بلند می‌شوم و ادامه می‌دهم.
پارادوکس مرگ و امید برای زنده ماندن دقیقاً همین است: همین هر شب مردن‌ها و صبح دوباره بیدار شدن‌ها و دوباره ادامه دادن‌ها. می‌دانم و ایمان دارم که روزی از میان این همه صبر و تحمل، معجزه می‌روید. من ادامه می‌دهم با همه‌ی نشدن‌ها، نتوانستن‌ها و تمام محدودیت‌ها و روزی تمام این سختی‌ها را از بالا می‌بینم، از روی قله‌ی کوه، در حالی که تمام آن‌ها را زیر پا گذاشته‌ام و ادامه داده‌ام.
دیدگاه‌ها (0)
ارسال دیدگاه