دختر افغانستان، تو را در میان کوچه‌های خاک‌گرفته‌ی وطنم می‌بینم؛ با چادری بر سر و کتابی در بغل، که در برابر طوفان‌های سخت هنوز ایستاده‌ای. هرچند مکتبت بسته شده، اما هنوز ذهن تو صنف بزرگ‌تری‌ست. هرچند درها به رویت بسته‌اند، اما تو از پنجره‌ی رویاهایت آینده را می‌نگری. تو خاموش نیستی، بلکه صدایی هستی که دیر یا زود جهان را بیدار می‌کند.

در سرزمینی که من زندگی می‌کنم، دختر بودن همیشه آسان نبوده است. از همان کودکی بیشتر «سکوت» را به تو آموختند، اما تو از دل همین خاموشی، فریادی ساختی که دیوارها را ترک می‌دهد. تو از خاکستر ممنوعیت، پرنده‌ای ساختی که هنوز از این شاخه به آن شاخه می‌پرد و آواز می‌خواند.

من دختر افغانستان را می‌شناسم؛ دختری که با نان خشک شکمش را سیر می‌کند؛ اما با رویای ناتمامش هرگز دلش آرام نمی‌گیرد. او به جای شکایت، امید، به جای انتقام، لبخند و به جای تسلیم، تلاش می‌سازد.

دختر افغانستان، تو فقط یک «اسم» نیستی، تو «نشانه‌ای» از ملتی هستی که با تمام وجود و تمام زخم‌ها، هنوز زنده است. تو هرگز تنها نبودی. صدای تو، صدای هزاران دختری‌ست که با نور چشم‌های‌شان تاریکی را می‌شکنند. تو در دل شب، زیر نور شمع، کلمات را از میان خط‌های فراموش‌شده بیرون می‌کشی. تو در پنهان‌ترین گوشه‌ی خانه، برای خواهر کوچکت الفبا را می‌خوانی. تو هنوز می‌نویسی، حتی اگر مرکب‌ات اشک‌هایت باشد و دفترت، خاک و دیوار!

گاهی جهان فراموشت می‌کند، اما تو خود را فراموش نکن. تو سزاوار شنیده‌شدن، دیده‌شدن و آزاد بودن هستی. تو شایسته‌ی لبخندهایی هستی که از عمق دل می‌آیند، نه لبخندهای ساختگی برای پنهان کردن اندوه.

دختر افغانستان، اسم تو آیه‌ای از ایستادگی‌ست. وجود تو نماد افتخار است. و صدایت ترانه‌ای‌ست که حتی اگر دنیا نشنود، آسمان می‌شنود.

باور کن که این تاریکی‌ها همیشگی نیست که بعد از هر شب، طلوعی در راه است و طلوع تو با همان قدم‌های کوچک، اما پیوسته‌ات آغاز می‌شود.

تو را می‌بینم که با یک دفترچه، با یک رویا و با یک آه عمیق، جهانی را تغییر می‌دهی. تو را می‌بینم که روزی در میان جمعیتی از زنان قوی، پرچم دانش، صلح و آزادی را بالا می‌بری.

دختر افغانستان، تو امیدی، تو آینده‌ای؛ تو روشناییِ در دل شب‌های تاریک وطن.

باور داشته باش هنوز هم می‌شود پرواز کرد، حتی اگر بال‌هایت زخمی باشند.

هنوز هم می‌شود نوشت، حتی اگر قلمت شکسته باشد.

و هنوز هم می‌شود ادامه داد، حتی اگر راه دشوار باشد.

تو صدای خاموشی نیستی؛ تو فریاد رسای یک تاریخ هستی.