حدود پنج سال می‌گذرد، ولی خنده بر صورت زنان در افغانستان نمایان نمی‌شود؛ هر روز آشفته‌تر از دیروز، هر روز خسته‌تر از دیروز. همه‌ی دختران در افغانستان با یک رویا زندگی می‌کردند؛ رویایی که می‌خواستند در آینده به واقعیت تبدیل شود، ولی بی‌خبر از اینکه رویای ما فقط یک رویا می‌ماند! هر روز که می‌گذرد، محدودیت تازه‌ای بر زنان اعمال می‌شود. حتی امنیت در خیابان‌ها و سرک‌ها برای زنان فراهم نیست. هر روز یکی بی‌ هیچ جرمی دستگیر می‌شود، هر روز یکی بی‌گناه قربانی می‌شود. دختری که هنوز به سن قانونی نرسیده است، مجبور به ازدواج اجباری می‌شود و سرانجام به زندگی‌اش با دستان خودش پایان می‌دهد. آن دختر فقط یک آرزو داشت: درس بخواند و آینده‌ی وطنش را آباد کند. مگر کدام قسمت این آرزو به عنوان جرم شناخته می‌شود؟

بلی، اینجا افغانستان است؛ سرزمین درد و رنج، سرزمینی که زنانش حق آزادی ندارند و فقط مجبور به تحمل هستند و هر روز آرزوی رفتن از این دنیا را می‌کنند. زنانی که قرار بود رهبران آینده‌ی کشور باشند، امروز هر یک در گوشه‌ای از خانه با هزاران غم خودشان را حبس کرده‌اند و با هزاران مشکل دست‌وپنجه نرم می‌کنند. دخترانی که با سن کم، اما با هزاران رویا زندگی می‌کنند، گاهی امیدوار می‌شوند و می‌گویند این روزها خواهد گذشت؛ اما زمانی که در بیرون با نگاه خشمگین طالبان روبه‌رو می‌شوند، آن لحظه است که تمام امیدهای‌شان از بین می‌رود.

بلی، زنان در افغانستان با مشکلات فراتر از توان خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ زنی که سرپرست فامیل ندارد و خودش مکلف به نان آوردن است، حق کار در بیرون را ندارد. وقتی با چهره‌ای آشفته و با نگاهی معصومانه به مردم نگاه می‌کند تا مبادا کسی به او «نه» بگوید، با بدتر از نه گفتن روبه‌رو می‌شود؛ با نگاه تحقیرآمیز مردان، با لحنی سرد و با رفتاری بد! همان لحظه است که آن‌قدر از دنیا ناامید می‌شویم که انگار خدایی وجود ندارد تا صدای ما را بشنود…

دختری که هنوز به سن قانونی نرسیده و طفلی بیش نیست، در نکاح اجباری وادار می‌شود؛ در حالی که آن دختر در درونش هنوز هم یک طفل است و می‌خواهد با هم‌سن‌وسال‌هایش در کوچه‌ها ساعت‌تیری کند و با بکس کودکانه به مکتب برود. مگر آن طفل از زندگی مشترک چه می‌داند؟ خودش یک طفل است، اما جوانی‌اش را با هزاران رویا در ذهنش تصور می‌کند؛ آرزوهایی که وقتی چشم‌هایش را می‌بیند، خودش را در آن لحظه‌ها مجسم می‌کند. مگر گناه آن کودک چیست که سزاوار آن همه درد و رنج باشد؟

امروز در افغانستان، زنان و دختران به عنوان مایه‌ی ننگ شناخته می‌شوند؛ حتی در بعضی خانواده‌ها، وقتی دختری به دنیا می‌آید، کسی خوشحال نمی‌شود و بدتر از آن، او را مایه‌ی ننگ می‌پندارند؛ در حالی که همین دختر است که همه‌ی غم‌های خانه را به دوش می‌کشد و تحمل می‌کند!

بلی، زمانی که این متن را می‌نوشتم، اشک در چشم‌هایم حلقه می‌زد؛ دلم مثل آسمان ابری، تاریک و بی‌صدا ناامید می‌شد. اما چون دخترم، نمی‌توانم صدایم را بلند کنم، نمی‌توانم حرف دلم را به کسی بگویم، مبادا حرفی پشت سرم درآورند. اگر بیرون می‌رویم، امنیت جانی نداریم و لحظه‌به‌لحظه ممکن است از طرف مردم مورد آزار و اذیت قرار بگیریم.

بدترین قسمت‌اش آنجاست که زمانی که می‌خواهیم از خود دفاع کنیم، کسی طرفدار نمی‌شود و برعکس، علیه ما سخن می‌گویند! همان لحظه است که قلب آن فرشته در درونش تکه‌تکه می‌شود، اما هیچ‌کسی صدای شکستن قلبش را نمی‌شنود و فقط به تحقیر کردنش ادامه می‌دهند. وقتی در بیرون قدم می‌زنیم یا برای کاری ضروری بیرون می‌شویم و همان لحظه با عساکر طالبان روبه‌رو می‌شویم، طوری طرف ما نگاه می‌کنند که گویی قاتل یا مجرمی هستیم؛ اما آن‌ها خبر ندارند که قلب این دختر با آن نگاه تحقیرآمیز تکه‌تکه می‌شود، ولی ما نمی‌توانیم درک‌شان کنیم.

با وجود همه‌ی این‌ها، می‌دانم این روزهای سیاه هم تمام می‌شود و روزی خواهد رسید که ما آرزوهای خود را نه به عنوان یک رویا، بلکه به عنوان واقعیتی روشن تماشا خواهیم کرد. و آن لحظه است که با خود خواهیم گفت: ما توانستیم در مقابل مشکلات سر راهمان ایستاده‌شویم! و آن روز است که پیروزی خود را در سراسر جهان فریاد خواهیم زد؛ اینکه زنان افغان، شجاع‌ترین زنان جهان هستند.