گاهی آدم در میان شلوغی زندگی، خودش را گم می‌کند؛ نه یک‌باره، بلکه آرام‌آرام. آن‌قدر به حرف مردم، خواسته‌های خانواده، درس، آینده و اتفاق‌های اطرافش فکر می‌کند که یک روز چشم باز می‌کند و می‌بیند مدت‌هاست با خودش حرف نزده است. من هم یکی از همان آدم‌ها هستم؛ دختری از کابل که صبح‌هایش با صدای رفت‌وآمد کوچه و گاهی صدای مادر آغاز می‌شود و شب‌هایش با فکرهایی که نمی‌دانم از کجا آمده‌اند، تمام می‌شود.

آن شب، بعد از اینکه همه خوابیدند، من کنار پنجره نشستم. چراغ‌های کم‌رنگ خانه‌های اطراف هنوز روشن بود. کابل در سکوت شب هم شلوغ به نظر می‌رسید؛ انگار هر خانه داستانی داشت که کسی از آن خبر نداشت. گوشی را کنار گذاشتم. کتابی را که چند روز بود ناتمام رها کرده بودم، برداشتم، اما چند دقیقه بعد دوباره بستمش. آن شب حوصله‌ی خواندن نداشتم؛ فقط می‌خواستم کمی با خودم باشم.

با خودم گفتم: آخرین بار کی فقط برای خودت وقت گذاشتی؟

جوابی نداشتم.

یاد روزهایی افتادم که برای اشتباهات گذشته‌ام خودم را سرزنش می‌کردم؛ برای حرفی که نباید می‌زدم، تصمیمی که بهتر بود جور دیگری می‌گرفتم، فرصتی که از دست داده بودم و حتی برای روزهایی که به اندازه‌ی کافی تلاش نکرده بودم. گاهی آدم گذشته‌ی خودش را مثل یک کتابچه‌ی قدیمی ورق می‌زند و روی هر صفحه‌ای که اشتباهی می‌بیند، خودش را محکوم می‌کند. من هم مدت‌ها همین کار را می‌کردم.

اما آن شب، برای اولین بار با خودم فکر کردم شاید آن دخترِ گذشته، چیزی را که من امروز می‌دانم، نمی‌دانست. شاید اگر آن زمان این‌قدر تجربه داشتم، آن اشتباه را نمی‌کردم، اما اگر اشتباه نمی‌کردم، شاید امروز این‌قدر خوب نمی‌فهمیدم چه چیزی برایم مهم است. ما همیشه با دانستن امروز، دیروزِ خود را قضاوت می‌کنیم؛ در حالی که آدم دیروز با دانسته‌های همان روز زندگی می‌کرد. این فکر کمی آرامم کرد. به دست‌هایم نگاه کردم و با خودم گفتم: قرار نیست تمام عمرت را بابت چیزی که گذشته، مجازات کنی.

بیرون، باد آرامی می‌وزید. پرده کمی تکان خورد و هوای خنک شب وارد اتاق شد. برای چند لحظه هیچ کاری نکردم؛ نه به آینده فکر کردم، نه به گذشته. فقط همان‌جا نشستم. شاید خلوت با خود همین باشد؛ اینکه برای چند دقیقه دنیا را کنار بگذاری و به صدای درونت گوش بدهی.

در زندگی ما دخترها، گاهی آن‌قدر همه ‌چیز را باید تحمل کنیم که فراموش می‌کنیم خود ما هم نیاز به استراحت داریم. گاهی باید قوی باشیم، درس بخوانیم، مسئولیت‌های خود را انجام دهیم، لبخند بزنیم و وانمود کنیم همه‌ چیز خوب است، حتی وقتی درون‌ ما پر از سوال است. اما من فهمیدم قوی بودن همیشه به معنی ادامه دادن نیست؛ گاهی قوی بودن یعنی بنشینی، نفس عمیق بکشی و بگویی: امروز دیگر کافی است.

از آن شب به بعد، تصمیم گرفتم برای خودم هم جایی در زندگی‌ام باز کنم. گاهی کنار پنجره می‌نشینم، گاهی به گلدان‌هایم آب می‌دهم، گاهی چند صفحه‌ی کتاب می‌خوانم و گاهی فقط به آسمان کابل نگاه می‌کنم. کارهای کوچکی هستند، اما برای من یادآور یک چیز مهم‌اند: من فقط مجموعه‌ای از مشکلات، وظایف و نگرانی‌ها نیستم؛ من خودم هم یک انسانم و حق دارم لحظه‌هایی را فقط برای خودم داشته باشم.

زندگی همین‌طور می‌گذرد. آدم‌هایی می‌آیند و می‌روند؛ بعضی‌ها برای مدتی کنار ما می‌مانند و بعضی‌ها تنها خاطره‌ای از خودشان باقی می‌گذارند. بعضی روزها آن‌قدر سخت می‌شوند که فکر می‌کنیم دیگر تمام نمی‌شوند، اما روز بعد بالاخره از راه می‌رسد. من این را در کابل بیشتر از هر چیز دیگری فهمیده‌ام: هیچ روزی برای همیشه نمی‌ماند؛ نه غم‌ها، نه ترس‌ها، نه شکست‌ها و نه حتی شادی‌ها.

پس شاید لازم نباشد برای هر چیزی که از دست داده‌ایم، تا آخر عمر خود را سرزنش کنیم. شاید باید بعضی چیزها را بگذاریم همان‌جا که اتفاق افتاده‌اند؛ نه از روی بی‌تفاوتی، بلکه برای اینکه بتوانیم ادامه بدهیم.

من هنوز اشتباه می‌کنم. هنوز گاهی برای گذشته ناراحت می‌شوم. هنوز بعضی شب‌ها آینده برایم مبهم است. اما دیگر نمی‌خواهم با خودم مثل دشمن رفتار کنم. می‌خواهم یاد بگیرم خودم را همان‌طور که هستم، با تمام اشتباه‌ها، ترس‌ها، امیدها و رویاهایم بپذیرم.

آن شب، وقتی از کنار پنجره بلند شدم، ساعت دیر شده بود. شهر تقریباً خاموش بود. چراغ اتاق را خاموش کردم و پیش از خواب، یک جمله در ذهنم ماند: «آسان بگیر رفیق! تو هم مثل همه، داری برای اولین بار زندگی می‌کنی و شاید همین کافی باشد که فردا دوباره شروع کنیم؛ کمی آرام‌تر، کمی مهربان‌تر با خودمان و با قلبی که هنوز، با تمام خستگی‌هایش، امید به روزهای بهتر دارد.»