داکتر با ناراحتی به آن دختر کوچک که تازه به دنیا آمده بود، نگاه می‌کرد. اسم مادرش روی بند دستش نوشته شده بود؛ مادری که دیگر نبود. او رفته بود و این دختر، بدون اینکه حتی یک‌بار مادرش را در آغوش بگیرد یا صورتش را ببیند، به بی‌مادری محکوم شده بود.

با صدای بلند گریه می‌کرد. با وجود جثه‌ی کوچکش، صدایش بلند بود؛ شاید مادر خود را صدا می‌زد، کی می‌داند؟ شاید بی‌قرار مادری بود که هرگز فرصت شناختنش را پیدا نکرد. شاید اگر می‌توانست حرف بزند، اولین کلمه‌ای که می‌گفت «مادر» بود.

مادر هفده‌ساله‌اش او را تنها گذاشته بود. او برای محافظت از دختر کوچکش دنیا را وداع گفته بود تا دخترش زنده بماند. اما تلخ‌ترین قسمت این داستان این بود که خودش هنوز یک کودک بود؛ کودکی که در کودکی، به کودکی دیگر زندگی بخشیده بود و در نهایت، زندگی خودش را برای او از دست داد.

او دیگر نبود؛ او سال‌ها سختی کشیده بود. دختری که زمانی رویای خلبان شدن داشت، حالا خودش به آسمان رفته بود، اما نه با هواپیما، بلکه برای همیشه.

او در کودکی از رفتن به مکتب منع شده بود، فقط به خاطر اینکه دختر بود. در سنی که باید کتاب در دست می‌گرفت، درس می‌خواند، با دوستانش می‌خندید و برای آینده‌اش رویا می‌ساخت، مجبور شد در خانه بماند. در صنف ششم از درس خواندن منع شد. او هرگز خودش را تصور نمی‌کرد که روزی از مکتب باز بماند. تمام فکرش درس خواندن بود و تمام آرزویش، آینده‌ای که برای خودش ساخته بود. اما با آمدن گروه طالبان، تمام رشته‌های زندگی‌اش پنبه شد و رویاهایش یکی‌یکی از بین رفتند.

او در خانه ماند. روزها گذشتند و دختری که می‌توانست روزی خلبان شود، کم‌کم از دنیای کودکی خودش دور شد. ترس و محدودیت، جای کتاب و مکتب را گرفت. بعد، پدرش به خاطر ترس از آن گروه، او را در کودکی به ازدواج اجباری با مردی بسیار بزرگ‌تر از خودش محکوم کرد. دختری که هنوز خودش نیاز به حمایت و محبت داشت، مجبور شد مسئولیت زندگی دیگری را بر دوش بکشد.

در سنی که باید کودکی می‌کرد، خودش مادر شد. در سنی که باید درس می‌خواند، خودش به زندگی یک کودک دیگر زندگی بخشید و در پایان، برای زنده ماندن همان کودک، خودش از دنیا رفت.

برادرم که داکتر است، وقتی امروز از شفاخانه آمد، این واقعیت تلخ را برای ما بازگو کرد. گفت مادر آن دخترک چگونه برای نجات او جانش را از دست داده بود و کودکی که تازه به دنیا آمده بود، به جای مادرش تنها در این دنیا ماند.

به آن دختر کوچک فکر می‌کنم؛ دختری که هنوز دنیا را ندیده بود، اما اولین چیزی که از دنیا نصیبش شد، نبودن مادرش بود. مادری که خودش روزی یک دختر کوچک بود؛ دختری با رویاهای بزرگ، دختری که می‌خواست خلبان شود.

اما رویاهایش را از او گرفتند؛ کودکی‌اش را گرفتند و در نهایت، زندگی‌اش را هم گرفتند. او در کودکی، کودکی به دنیا آورد و خودش رفت… برای همیشه.