امروز دوباره دلتنگ شدم. از خانه بیرون زدم و روانهی مسیری نامعلوم شدم. رفتم و رفتم تا به سرکهای برچی رسیدم. وقتی به اطرافم نگاه کردم، مردمان گوناگونی در حال گشتوگذار بودند. در گوشهای ایستادم و به تماشای مردم پرداختم: یکی باعجله میدوید، دیگری زیر بار خریطههای سودایی که خریده بود گم شده بود و با تلاش فراوان راه میرفت، دیگری سر چوک برای پیدا کردن لقمهنانی حلال تلاش میکرد.
اما در این میان، فقط یک چیز توجهم را جلب کرد: دختری روی ویلچر نشسته بود؛ سروسیمایش را با چادری سفت بسته بود و در دستش کتابی داشت. نزدیکتر رفتم؛ او دستش را دراز کرد و از من برای کمک پول خواست. چند سکهی چند افغانیگی روی دستش گذاشتم و از او اجازه گرفتم تا چند دقیقهای پهلویش بایستم.
پهلویش ایستادم و چند لحظهای فقط محو کتاب خواندنش شدم؛ کتاب اجتماعی صنف پنجم را مطالعه میکرد. از او پرسیدم که صنف پنجم مکتب است؟ جواب داد که بله. از او در مورد اسم مکتبش پرسیدم، اما جوابی که داد، قلبم را تکهتکه کرد.
او با همان چهرهی معصوم و صدای دلنشینش گفت:
«من مکتب نمیروم؛ صنف اول بودم و در مکتب دولتی درس میخواندم. آنوقت پدر و مادرم کنارم بودند، اما یک روز در مکتب ما انفجار شد؛ نام مکتب ما «سیدالشهدا» بود. آن روز من در وسط حویلی بودم و وقتی انفجار رخ داد، دیگر هیچچیزی نفهمیدم…
وقتی چشمهایم را باز کردم، در شفاخانه بودم و پاهایم را تکان داده نمیتوانستم. هیچکسی هم پهلویم نبود تا اینکه داکتری آمد و گفت: “پدرت زمانی که از پشت سرت آمده بود، در انفجار دوم زخمی شده و حالا در اتاق پهلو زیر عملیات است.”
اینجا بود که دنیا سرم ویران شد و از هوش رفتم. اما وقتی دوباره به هوش آمدم، هیچکسی نبود؛ فقط به فکر پدرم بودم و برای سلامتیاش دعا میکردم. چند ساعتی گذشت و آن داکتر دوباره آمد؛ صورتش غمگین بود و با افسوس و آهی گفت: “زندگی سرت باشد دخترم! پدرت دیگر پهلویت نیست.”
فقط سکوت کردم، اما تا هنوز امیدی داشتم: “مادرم!”
پرسیدم: “مادرم کجاست؟”
گفت: “مادرت تا هنوز اینجا نیامده، ولی ما کوشش میکنیم با ایشان ارتباط برقرار کنیم تا بیاید و شما را به خانه ببرد.”
چند شبانهروز آنجا بودم، اما هیچ خبری از مادرم نشد. بالاخره داکتر آمد و گفت: “شمارهی مادرتان خاموش است و ما هیچ راه ارتباطی با آنها نداریم.”
دلم فروریخت و با ویلچر از شفاخانه بیرون شدم. به خانهی خود رفتم؛ دروازه را تکتک زدم، اما کسی بیرون نیامد. به خانهی کاکایم رفتم. از آنجایی که زنکاکایم با مادرم رابطهی خوبی نداشت، اول مخالفت کرد، اما کاکایم روی حرف زنش ایستاد و مرا در خانهی خودش جا داد.
از آن روز تا حالا، در این حالت کار میکنم تا بتوانم حداقل خرج خودم را بپردازم و بار دوش اضافهای برای کاکایم نباشم. با خودم قول دادم روزی که بتوانم دوباره روی پاهای خودم بدون ویلچر راه بروم، تمام نیکیهای کاکایم را جبران کنم و به دنبال مادرم بگردم. اجازه ندهم این قوانینی که دختران را محدود کرده است، مرا متوقف سازد؛ من با همین معلولیتم میجنگم!»
فقط در حیرت این همه شجاعت و مهربانی مانده بودم. از آن روز به بعد، آن دختر دوست من است و هر موقعی که انگیزهام را از دست میدهم یا دلتنگ میشوم، نزد او میروم؛ چون او برای من، نماد استقامت و صبوری در این شرایط دشوار است.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه