زندگی برای ما زنان و دختران با سختی‌های زیادی همراه است. این سختی‌ها چگونه‌اند و از کجا ریشه می‌گیرند؟ واقعیت این است که در نگرشِ بسیاری از مردان، به‌ویژه در جامعه‌ی ما در افغانستان، زنان جایگاه شایسته‌ای ندارند و فرض بر این است که باید تنها در خانه بنشینند و فرزند بزرگ کنند.

در تمام جهان، زنان همواره زودتر از مردان مورد قضاوت قرار می‌گیرند. حتی در کشورهایی که قوانین‌شان بر پایه‌ی حمایت از حقوق زنان تنظیم شده است، باز هم این ذهنیت که زنان به‌سرعت مورد تحقیر و قضاوت نادرست قرار گیرند کاملاً از بین نرفته است. از سوی دیگر، اشتغال زنان در جامعه اغلب با چالش‌های فراوانی همراه است. فارغ از اینکه در کدام کشور زندگی کنید، سختی همیشه برای زنان وجود دارد؛ برای نمونه، یک زن به راحتی نمی‌تواند در محیط‌های مردانه کار کند و معمولاً با آزار و اذیت مواجه می‌شود. بدتر از همه این است که جامعه در چنین مواردی به‌جای حمایت، خودِ آن زن یا دختر را قضاوت کرده و برایش حکم صادر می‌کند.

علاوه بر این، در بسیاری از نقاط، دختران از حق تحصیل محروم‌اند یا نمی‌توانند به راحتی برای آینده‌ی خود تصمیم بگیرند. در بحث ازدواج نیز در بسیاری از جوامع، دختران را مجبور به ازدواج زودهنگام می‌کنند؛ بدون اینکه حتی نظرشان را بپرسند. سختیِ ازدواج اجباری، سختیِ حضور در اجتماع، سختیِ تحصیل و سختیِ خانه‌داری، همگی بر دوش زنان سنگینی می‌کنند؛ به‌ویژه در افغانستان که متأسفانه با زنان برخورد انسانی نمی‌شود، چه از نظر تحصیل و چه از نظر ازدواج و آینده. در اینجا دختران و زنان نه می‌توانند به راحتی درس بخوانند، نه برنامه‌ای برای آینده‌ی خود داشته باشند و نه آزادانه کار کنند. در نگاه برخی خانواده‌ها، دختر حق تصمیم‌گیری، سخن گفتن و دفاع از خود را ندارد و در بسیاری از مناطق، حتی از حق بیرون رفتن از خانه نیز محروم است. همچنین در بعضی از جوامع این رسم نادرست وجود دارد که اگر شوهر زنی فوت کند، او مجبور است با یکی از برادران شوهرش ازدواج کند.

ما در داخل خانه نیز با مشکلات زیادی روبه‌رو هستیم. مادران و زنان مجبورند صبح زود بیدار شوند و همه‌چیز را برای خانواده مهیا کنند تا رضایت آن‌ها را جلب نمایند. آن‌ها از صبح تا شب سخت کار می‌کنند تا اعضای خانواده اعتراضی نداشته باشند. همچنین اگر دختری در بیرون از خانه شاغل باشد، باید در کارهای خانه نیز سهم داشته باشد؛ سختیِ کارِ بیرون از یک سو و کارهای خانه و نارضایتیِ اعضای خانواده از سوی دیگر به او فشار می‌آورد.

اگر پسری در خانه یا بیرون کار نادرستی انجام دهد، کسی او را قضاوت نمی‌کند و حرفی به او زده نمی‌شود؛ اما اگر دختری همان کار را انجام دهد، از طرف خانواده و مردم محکوم و تحقیر می‌شود. اگر دختری از خانه بیرون برود، باید مدام مواظب رفتار، کردار و پوشش خود باشد تا از نیشِ زبانِ مردم در امان بماند. همواره به او یادآوری می‌شود: «درست راه برو، درست بنشین، درست رفتار کن، درست لباس بپوش و توجه کسی را جلب نکن!»

از طرفی دیگر، یک زن باید سختی‌های زایمان و بزرگ کردن فرزندانش را نیز تحمل کند؛ بنابراین، نصفِ جامعه را زنان تشکیل می‌دهند و استوانه‌های اصلی زندگی هستند.