دوست دارم وقتی کتاب‌هایم را باز می‌کنم، فقط در میان کلمات و واژگان کتاب باشم. نمی‌خواهم جای دیگری ذهنم را به سمت خودش بکشد. دوست دارم وقتی وارد حویلیِ مکتب می‌شوم، مثل همان سخن معروف که می‌گوید: «بارِ غم و اندوه و درگیری‌ها را باید پشت در گذاشت و خودِ واقعی‌ات باشی»، این‌گونه باشم. دوست […]

زندگی همچو رودی زیبا می‌گذشت و می‌رفت. روزها، روزها، سال‌ها و سال‌ها بدون هیچ‌گونه تغییری سپری می‌شدند. امسال هم مثل پارسال بود. گهی بهار است و گل‌های بهاری شکوفا می‌شوند؛ مانند امید و آرزوهایم که قطره‌قطره در وجودم رشد می‌کنند. گهی تابستان است و گرمای شدیدی همه جا را فرا می‌گیرد. مثل من که از […]

وقتی کودک بودم، به آسمان علاقه‌ی خاصی داشتم. دوست داشتم به آسمان بروم و لمسش کنم؛ اما این کار ممکن نبود. آن وقت بود که با خود می‌گفتم: «کاش من هم مثل فرشته‌ها دو بال می‌داشتم، دو بال سفید و بزرگ که با آن به دل آسمان پرواز کنم.» آن روزها نمی‌دانستم این خیالات کودکانه […]

روایت تلخ یک رویا؛ هدیه ناز و کتاب‌هایی که هنوز در آغوش دارد. پنج سال گذشته است؛ پنج سال از روزی که زندگی بسیاری از دختران افغانستان ناگهان رنگ دیگری گرفت. روزی که دروازه‌های مکتب برای هزاران دختر بسته شد و رویاهایی که سال‌ها با شوق و زحمت ساخته شده بودند، پشت درهای بسته ماندند. […]

نمی‌گذارند ما نفس بکشیم. با گلویی که به خش‌خش افتاده و دیگر نای ادامه دادن ندارد، روزهای‌ خود را می‌گذرانیم. هر موقع که اندکی احساس راحتی می‌کنیم، به ما شوک بزرگی وارد می‌کنند و قدرت‌نمایی می‌کنند؛ مثل این است که می‌گویند: «ما نمی‌گذاریم به شما راحت بگذرد، اجازه نمی‌دهیم لحظه‌ای در این دنیا احساس امنیت […]