دنیا همچنان می‌چرخد؛ اما نگاه بسیاری از انسان‌ها هنوز در همان نقطه‌ی قدیمی ایستاده است، همان خرافات کهنه، همان دیدگاه‌های محدود و همان افکار بسته…!

در دنیایی که پیشرفت را فریاد می‌زند، هنوز واژه‌ی برابری برای بعضی‌ها سنگین است؛ واژه‌ای که برای زنانی که هر روز با تبعیض جنسیتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، به آرزویی دور و دست‌نیافتنی تبدیل شده و برای مردانی که زن را در مقام شایسته‌ی خود نمی‌بینند، همچنان غریب و ناآشناست.

گاهی با خود می‌اندیشم: روز زن یعنی چه؟

آیا تنها از طلوع صبح تا غروب همان روز است که غوغایی به نام هشتم مارچ در خیابان‌ها و شبکه‌های اجتماعی برپا می‌شود؟

روزی که در آن جملات زیبا، شعارهای رنگین و عکس‌های تبریک همه‌جا را پر می‌کند؛ اما با غروب خورشید، آن هیاهو نیز آرام‌آرام خاموش می‌شود، گویی عدالت نیز همراه با نور روز به خواب می‌رود.

از میان ۳۶۵ روز سال، تنها یک روز به نام زن ثبت شده است؛ فقط یک روز!

در همان یک روز از دستاوردها، چالش‌ها و موانع زنان سخن گفته می‌شود.

همه ناگهان طرفدار زنان می‌شوند و بسیاری خود را فمینیست می‌نامند؛ اما پرسش اینجاست که پس از پایان آن روز چه اتفاقی می‌افتد؟

آیا فردای آن روز نیز همان صدا برای عدالت شنیده می‌شود؟

آیا همان نگاهِ احترام‌آمیز باقی می‌ماند؟

ای کاش روزی برسد که هشتم مارچ دیگر روز فریاد برای عدالت نباشد. نه روزی برای یادآوری ظلم‌ها، نه روزی برای شمارش حق‌هایی که هنوز داده نشده‌اند.

من می‌خواهم هشتم مارچ روز تجلیل باشد؛ روز ستایش زن بودن، روزی برای تجلیل از مهربانی بی‌پایان زن، از قدرتی که در سکوت او نهفته است، از عشقی که در قلبش جاری است و از سلیقه‌های ظریفی که جهان را آرام‌آرام زیباتر می‌کند.

می‌خواهم روزی برسد که در رسانه‌ها و مقاله‌ها دیگر سخنی از بی‌عدالتی نباشد؛ هیچ دختری مجبور نباشد برای حق ساده‌ی خود بجنگد و مقام زن بودن دیگر موضوع بحث و تردید نباشد.

آری، من دقیقاً همین را می‌خواهم؛ روزی که زن بودن نه میدان مبارزه، بلکه جشن انسان بودن باشد.

زن بودن یک افتخار است؛ یعنی به دوش کشیدن آبروی خانواده، رویاهای سنگین و زیباترین لبخندها.

یعنی امیدی که در دل خانه‌ها روشن می‌ماند و نوری که حتی در تاریکی نیز خاموش نمی‌شود.

هشتم مارچ فقط یک روز عادی است، اما چیزی که آن را خاص می‌کند وجود زنان است؛ زنانی که با صبر، عشق و استقامت، جهان را معنا می‌بخشند.

زنان قهرمانی که صدها رنج را تحمل کردند؛ اما همچنان زندگی را معنا بخشیدند و عشق ورزیدند.

زنان، مادران و جاودانه‌های روزگار، بیایید در کنار هم باشیم و کلمه‌ی برابری صدای واحد ما باشد.

زن بودن یک افتخار است؛ نه خجالت!