خدایا! خودت می‌دانی که من چقدر پاکم، ذهنیت‌پاک دارم، پس آبرو و عزتم را نزد تو امانت می‌گذارم.

وقتی از دنیای کودکانه و بی‌خبری‌ام بیرون شدم، حدود هشت یا نه سال سن داشتم و وارد دنیای دخترانه شدم؛ در یک انزوا و سردرگمی عجیب قرار گرفتم. از همه می‌ترسیدم؛ یا ساده بگویم که از خودم و جنسیتم می‌ترسیدم. دیدگاه مردم و اطرافیانم چنین بود: «دختر موجودی ضعیف است که قادر به دفاع از خود نیست و همیشه ذلت و بی‌آبرویی را به بار می‌آورد. دختر مایه‌ی ننگ است و از روزی که عادت ماهیانه می‌شود، بدبختی، استرس و دلهره‌های دخترانه‌اش هم شروع می‌شود!»

من همچون قربانیِ بودم که جنسیتم را ضعف می‌دانستم. همیشه باری به نام «ننگ و دیدگاه سمی» مرا اذیت می‌کرد؛ اما در این میان، فقط آرامشم را با یاد خداوند به‌دست می‌آوردم؛ یعنی او با وجود این ضعفِ من، همچنان مرا دوست دارد.

خدایا! آبرویی را که قطره‌قطره جمع کرده‌ام، به تو می‌سپارم؛ می‌دانم که اندک‌ترین اشتباه می‌تواند آبروی انسان را ببرد. خدایا! تمام امیدهایم نزد توست و من می‌خواهم با سپردن همه‌چیز به خودت، نفسی راحت بکشم و مطمئن باشم که به مسیری درست قدم برمی‌دارم.

من در گوشه‌ای از کابل، خیلی متفاوتم؛ آرام و خاموش هستم. با دلی پاک، اطرافیان خودم را دوست دارم، اما زبان بیان این موضوع را ندارم؛ ولی خوب می‌دانم که خالق من حرف‌هایم را می‌شنود و به تماشایم نشسته است. وقتی عمیق فکر می‌کنم، می‌فهمم نیازی نیست دیگران را از خودم راضی نگه دارم و به کسی ارزش و توانایی خودم را نشان دهم. هیچ لازم نیست که ضعف و عیب‌هایم را دیگران بدانند؛ چون درمان دردهایم و حلال مشکلاتم خودم هستم، نه هیچ‌کسی دیگری! با اهمیت دادن بیش از حد به دیگران، فقط ارزش خودم را پایین می‌آورم. برای من، خودم و خدایم کافی است. زندگی امروز و آینده‌ام را به او واگذار کرده‌ام. پس خودم برای این مسیر زیبا، با ایمانی راسخ فقط تلاش می‌کنم، روی ظرفیت و مهارت‌هایم سرمایه‌گذاری کرده و تقویت‌شان می‌کنم.

قرار نیست کارمند و کارگر کسی باشم و برای هدف دیگران کار کنم؛ بلکه اهداف و خواسته‌های مشخص و مفیدی برای خودم دارم. حتی تدریس می‌کنم؛ با برنامه‌ای دقیق به آموخته‌های خودم ارج می‌نهم. من در عرصه‌ی تدریس و معلم بودن، چون شاگردی محتاج به درس و یادگیری عمل می‌کنم تا مهارت و دانش خودم را ارتقا بدهم.

در مسیری پر از فرازونشیب، نباید از خودم غافل شوم. در بین نداشته‌هایم، از داشته‌هایم همچنان شکرگزاری کنم. نیاز نیست همیشه کامل و بدون عیب‌و‌نقص باشم؛ تنها باید خودم را با تمام عیب‌هایم دوست داشته باشم. من لیاقت عشق‌ورزیدن را دارم.

هر روز زندگی‌ام را با یک شکرگزاری ساده، ولی با عشق شروع می‌کنم. برای فرصت تدریس و درس خواندن در این شرایط افغانستان که محدودیت‌ها و قیودات روزبه‌روز بیشتر می‌شود، سپاسگزارم و از این لحظه‌های باارزش و از پدرومادرم ممنونم.

من، دیانا، قرار است زیباترین و ناب‌ترین لحظات را برای زندگی خودم خلق کنم.

در آخر، سپاسگزارم از پروردگارم برای همه‌ی نعمت‌هایش و اینکه هوای مرا در تمام لحظات داشت. پس با اطمینان کامل، به سوی رؤیایم گام‌های معناداری برمی‌دارم.

خدایا! به امید تو ادامه می‌دهم و مطمئن هستم که نتیجه‌ی زحماتم را به زمانش می‌دهی. هدفم این است که در مسیر نوشتن، گام‌هایی استوار، متداول و مفید بردارم و در این راه به یاری خداوند محتاجم. او عامل ایمان و قوت قلبم است. در موقعی که خیلی سردرگم و در مشکلات غرقم، با یاد او آرامش قلبی پیدا می‌کنم. یاد او گره‌گشای همه‌ی سختی‌هایم است. با توکل به خالقم، هرگز شکی در دلم راه پیدا نمی‌کند؛ چون او قدرت مطلق است و من به مهربانی الهی‌اش باور دارم.